Maandelijks archief: januari 2015

De Spaanse koningsdochter uit Kruibeke

Knack, 21 januari 2015, zie ook op website Humo-stuk van 4 juni 2013

Is Ingrid Sartiau dan toch de natuurlijke dochter van de afgetreden Spaanse koning Juan Carlos? Het Hooggerechtshof in Madrid oordeelde alvast dat er voldoende redenen zijn om de vaderschapsclaim te onderzoeken. Historisch, blokletteren Spaanse kwaliteitskranten. 

Ingrid Sartiau (foto Guy Kokken)

Ingrid Sartiau (foto Guy Kokken)

 “’t is voor de prinses zeker?’ De buurman die ons in de afgelegen Pismolenstraat in Kruibeke op de goede weg zet, vindt het zelf een goede grap. Gisteren bedacht, toen er een Spaanse cameraploeg bij zijn boerderij kwam aanbellen. Prinses? Ingrid Sartiau (48) kan er zelf om lachen, ze is intussen wel wat spotlust gewoon. In de zomer van 2012 trad ze uit de anonimiteit. De Gentse vrouw, getrouwd, moeder van twee volwassen kinderen, beweerde de natuurlijke dochter van de Spaanse koning Juan Carlos te zijn. Hoe smeuïg ook, haar verhaal werd haast uitsluitend door de boulevardpers opgepikt. Liefhebbers van het genre konden lezen hoe ze was opgegroeid. Onwetend wie haar vader was, alleen met een moeder die alle contact met de eigen familie had verbroken. Vragen over haar verwekker bleven onbeantwoord, alleen het tipje van de sluier werd gelicht. Het ging om een belangrijk iemand, iemand bovendien die haar moeder onder geen beding in verlegenheid wilde brengen. De nieuwsgierigheid werd er alleen maar groter door, en op een avond gooide haar intussen hoogbejaarde moeder het eruit. Op de televisie liep een reportage over Juan Carlos, op dat moment verwikkeld in een schandaal over een peperdure olifantenjacht in Botswana. Wilde ze het echt weten? Wel, het antwoord prijkte in close up op het televisiescherm.

Zodra ze over haar ongeloof heen was, begon de queeste. De uitbaatster van een bed & breakfast in Herzele veranderde in een frequent flyer naar Barcelona en Madrid. Sartiau had intussen contact gelegd met Alberto Sola Jimenez, een in 1956 geboren en als wees geadopteerde Catalaan die al zijn halve leven lang probeert aan te tonen dat hij het product is van een flirt tussen Juan Carlos en een bankiersdochter uit Barcelona. Op het internet circuleren vertederende foto’s van het duo. Sartiau twijfelde niet, ze had een Spaanse halfbroer. De verwantschap werd bekrachtigd door een eerste dna-typering in het labo van de Leuvense geneticus Jean-Jacques Cassiman. Het leek een ijzersterk argument. Broer en zus namen de gereputeerde advocaat Jaume Pararols in de arm om Juan Carlos de Borbon y Borbon tot erkenning van zijn vaderschap te bewegen. Tevergeefs echter, hun eis werd tot twee keer toe door een rechtbank in Madrid als niet ontvankelijk afgewezen. Onschendbaarheid van het staatshoofd, een onwrikbaar beginsel in de Spaanse grondwet. In mei 2013 volgde een nieuwe tegenslag: een tweede, veel grondiger DNA-analyse in Leuven wees uit dat Sartiau en Sola dan toch geen gemeenschappelijke ouder hebben. Het gegniffel in haar omgeving werd er niet minder om.

Tribunal Supremo

Toch gaf Sartiau niet op.  “Vorige zomer heeft Juan Carlos troonsafstand gedaan”, zegt ze. “Dat was een onverhoopte meevaller, want volgens de Spaanse traditie treedt de koning nooit af. Yes, dacht ik toen ik het vernam, nu hij geen staatshoofd meer is, heb ik weer een kans”. Sartiau trok naar het Spaanse Hooggerechtshof, de enige instantie die over een gewezen monarch mag oordelen. Dat deed ook Alberto Sola, weliswaar met een andere advocaat. “We zijn gebrouilleerd. Na die negatieve dna-test heb ik alle contact verbroken. Op vraag van mijn advocaat, ik mocht hem zelfs niet meer bellen”. Meester Pararols heeft op het juiste paard gewed, zo bleek toen de Tribunal Supremo zich vorige woensdag over beide zaken boog. Sola’s verzoek werd afgewezen, maar Sartiau kreeg groen licht. Met zes stemmen tegen vijf besliste het Hof haar vaderschapsvraag te onderzoeken. Opmerkelijk: het openbaar ministerie had de niet ontvankelijkheid gevorderd. Een nipte meerderheid van de rechters oordeelde evenwel dat Sartiaus dossier wel degelijk voldoende aanwijzingen bevat om de afgetreden koning te dagvaarden. Wat heeft de doorslag gegeven? “Het getuigenis dat moeder voor een Gentse notaris heeft afgelegd”, weet Sartiau. “Mijn advocaat heeft daar hard moeten voor aandringen, want moeder was aanvankelijk niet te spreken over mijn demarches. Ze vond het verschrikkelijk dat ik Juan Carlos en zijn familie in opspraak bracht. Hij was de liefde van haar leven, ze heeft nooit een andere man gekend”.

Fragmenten van het getuigenis sijpelden door in de Spaanse pers. Liliane Sartiau, 80 intussen, zou in december 1965 tijdens een vakantie aan de Costa del Sol in een discotheek aan de praat zijn geraakt met een charmante, blauwogige Spanjaard. Er volgden drie zwoele nachten in een luxehotel, anticonceptiva kwamen er niet aan te pas. Toen ze via een portier vernam dat haar minnaar niemand minder dan de Spaanse kroonprins was, zou Liliane in shock naar België zijn teruggekeerd. Wellicht werd er selectief of slordig gelekt, want het fragment strookt niet helemaal met het relaas dat Ingrid zelf hoorde. “Het was geen toevallige ontmoeting in een discotheek”, zegt ze. “Moeder heeft elf jaar als gouvernante op een Frans kasteel van de Mérodes gewerkt. Daar hebben ze elkaar leren kennen, toen de kroonprins er als gast kwam logeren. Hij was nog piepjong, maar had al een reputatie als charmeur. Feit is dat er een vonk is overgeslagen, en tien jaar later, aan de Costa del Sol, is het vuur weer opgelaaid. Juan Carlos was intussen getrouwd met Sofia, ze hadden al twee dochters”.

libido van Juan Carlos

Een reporter van Tele 5 komt aanbellen. Morgen vertrekken ze samen naar Madrid voor een druk bekeken talk show. Tot dusver sprongen de Spaanse media eerder zuinig om met het verhaal. “Alleen de roddelblaadjes en de Catalaanse pers hadden er aandacht voor. In Madrid heerst een soort zelfcensuur, aan de Casa Real wordt niet geraakt”. Correcter misschien: het staatshoofd wordt niet lichtzinnig beklad, want het zwaarwichtige corruptieschandaal rond prinses Cristina en haar man werd ook in de Madrileense pers breed uitgemeten. Bovendien zijn de Spanjaarden niet bepaald geschokt door geruchten over buitenechtelijke koningskinderen. Het libido van Juan Carlos was legendarisch, speculeren op het aantal minnaressen is een nationale sport. Ingrid Sartiau heeft het zelf ondervonden. Behalve Alberto Sola heeft ze de voorbije twee jaar nog een Franse en een Zwitserse ‘halfzus’ leren kennen die allebei mordicus beweerden uit het zaad van Juan Carlos te zijn ontsproten. Ook die relaties werden in de kiem gesmoord, nadat vergelijkende dna-analyses iedere verwantschap hadden uitgesloten.

“Ieder kind heeft recht zijn vader te kennen.Vraag het maar aan Delphine Boël”

Toch is er wel degelijk iets veranderd in Spanje: de uitspraak van Hooggerechtshof heeft Sartiaus claim van een frivool tussendoortje tot een politiek feit  opgewaardeerd. In de kwaliteitskranten El Pais en El Mundo verschenen lange stukken waar het historische karakter van de uitspraak werd toegelicht. Nooit eerder heeft een gewezen staatshoofd zich in Spanje voor een rechter moeten verantwoorden. Juan Carlos krijgt 20 dagen de tijd om de claim te weerleggen. Persoonlijk verschijnen moet niet, en de zitting zal achter gesloten deuren plaatsvinden. Niettemin wordt reikhalzend uitgekeken naar zijn tegenzet. Hoe zal hij reageren op de eis om een dna-test te ondergaan? “Hij kan weigeren”, zegt Sartiau. “Maar in Spanje verwachten ze dat hij zal meewerken. Weigeren zou slecht zijn voor zijn imago, bovendien kan het door de rechters als een impliciete bekentenis worden geïnterpreteerd”.

Borbon y Borbon

De uitspraak wordt pas in de herfst verwacht. Tenzij beide partijen vooraf een minnelijke schikking treffen. “Heel graag”, zegt Sartiau. “Daar heb ik altijd op aangestuurd. Ik wilde ook helemaal geen mediaheisa, dat heb ik in mijn  eerste brief aan het Paleis geschreven. Omdat er geen antwoord kwam, zag ik me verplicht naar de rechter te stappen. Hoe sneller alles uitgeklaard is, hoe beter. Juan Carlos is 77 en sukkelt met zijn gezondheid. Ik mag er niet aan denken dat hem iets zou overkomen. Omdat ik het dan nooit zal weten, maar ook omdat ik me intussen met hem verbonden voel”.

Wat wil ze van de man die ze intussen papa noemt? “Geen geld”, zegt ze fel. “Dat is helaas wat iedereen denkt. Maar ik vraag geen financiële compensatie, ook al heb ik de voorbije jaren een zware prijs betaald. Advocaten, dna-analyses, reiskosten, het heeft fortuinen gelost. Maar dat is  niet het ergste. Ik ben emotioneel uitgeput, mijn huwelijk is gestrand, mijn twee kinderen hebben onder de heisa geleden. Nee, wat ik echt wil is simpel. Mijn vader ontmoeten, hem in de ogen kijken. En de naam, dat is ook belangrijk. Ik ben een de Borbon y Borbon, dat wil ik erkend zien. Het gaat ook om een principe. Ieder kind heeft het recht zijn afstamming te kennen. Vraag het maar aan Delphine Boël”.