De mysterieuze vuurdood van een Tunesisch journalist

Zelfmoord of slachtoffer van een complot?

uitgebreide versie van een repo die in Knack op 15 mei 2019 verscheen

Vier maanden geleden stierf de Tunesische cameraman Abderrazek Zorgui een gruwelijke vuurdood. Een protest tegen werkloosheid en corruptie, zo klinkt het in een afscheidsvideo die oproept tot een nieuwe revolutie. Maar in Kasserine zijn ze er nog niet uit: wilde de populaire journalist echt als martelaar sterven of werd hij geflikt? Knack ging op onderzoek in het land waar de Arabische Lente begon. Met een zelfverbranding.

Place des Martyrs, waar Abderrazek Zorgui zijn afscheidsvideo opnam (eigen foto)

Abderrazek Zorgui had zijn bühne goed uitgekozen. De Place des Martyrs is de drukste plek van Kasserine, gelegen langs de centrale verkeersader die zoals overal in Tunesië de naam van oud-president Habib Bourguiba draagt, de man die het Maghrebland in 1956 naar de onafhankelijkheid van Frankrijk leidde. Het zijn de martelaren van die strijd die hier met gedenksteen en fresco’s worden geëerd. Daar, bij dat monument, verwerkt in de omheining van het onder Frans bewind gebouwde en reeds lang gesloten treinstation, heeft de 32-jarige cameraman-journalist zijn eigen martelaarschap aangekondigd en voltrokken. Het was op 24 december om 11u40 dat zijn livestream, nog altijd terug te vinden op YouTube, begon. https://www.youtube.com/watch?v=ALaxaOL5g6UVoor een professionele cameraman ziet het er wat klungelig uit. Zorgui houdt een microfoon voor zijn mond, een prul verwerkt in de kabel van de oortjes die hij doorlopend ingeplugd houdt. Zijn boodschap is er niet minder pertinent om. Zorgui houdt een striemende aanklacht tegen de armoede en werkloosheid die jongeren in Kasserine treffen. Wat heeft acht jaar revolutie ons opgeleverd, vraagt hij retorisch. Alleen maar corruptie, loze beloftes en aanhoudend gevaar van terrorisme. De bijna vier minuten durende video eindigt met de oproep om een nieuwe revolutie te ontketenen, met brandende autobanden en rondvliegende stenen. Zelf, zo onderstreept hij tot tweemaal toe, zal hij alvast een eenmansrevolutie starten. Binnen 20 minuten zal hij zich overgieten met de oranje vloeistof van de fles die hij in close-up toont. Wie erbij wil zijn, moet zich naar de Place des Martyrs reppen. Nog 20 minuten, herhaalt hij, en dan steekt hij zichzelf in brand. ‘In de hoop dat de autoriteiten zich dan wel voor Kasserine zullen interesseren’.

Gsm-beeld van de zelfverbranding. Een dag later zal Zorgui aan zijn brandwonden bezwijken (still YouTube)

Het zou uiteindelijk geen 20 maar 45 minuten duren vooraleer de dreiging werd uitgevoerd. Ook daarvan circuleren beelden op de sociale media. Erg scherp zijn die niet, huiveringwekkend des te meer. Vanuit de verte valt te zien hoe een man, omgeven door een hoop omstaanders, ineens vuur vat. Schreeuwend van de pijn zet hij het op een lopen, terwijl de vlammen steeds feller oplaaien. Na tien meter zakt hij in elkaar, waarop omstaanders vergeefs proberen het vuur met hun jassen te doven. Abderrazek zal een dag later in het plaatselijke ziekenhuis aan zijn verwondingen bezwijken. Een van zijn wensen kwam meteen uit. Drie dagen op rij werd Kasserine het toneel van zware onlusten. Betogingen, plunderingen, alleen met veel traangas en massa-arrestaties slaagde de oproerpolitie erin de orde te herstellen. Ook in verschillende andere steden bracht de dood van journalist woedende betogers op de been.

Mohamed Bouazizi

Dat de schokkende beelden in Tunesië extra hard binnenkwamen, komt omdat ze een berucht precedent oprakelden. Acht jaar eerder, op 17 december 2010, stak in Sidi Bouzid een 27-jarige straatverkoper zichzelf in brand, kort nadat de lokale politie voor de zoveelste keer zijn handelswaar in beslag had genomen. De vernedering was er teveel aan voor Mohamed Bouazizi die met zijn daad protesteerde tegen de corruptie van de autoriteiten en de uitzichtloosheid van zijn bestaan. Hij stierf na een agonie van ruim twee weken, zonder te beseffen dat hij de geschiedenis zou ingaan als de aanstoker van de Arabische Lente, zelfs onwetend van de regimewissel die hij in eigen land had teweeg gebracht. Dictator Zine El Abidine Ben Ali vluchtte op 14 januari 2011 naar Saoud-Arabië, onder druk van straatprotest dat na Bouazizi’s overlijden tot een ware volksopstand was geëscaleerd.    

De Tunesische Jasmijnrevolutie wordt het enige succes van de Arabische Lente genoemd. 330 doden zijn geen detail, maar het is niks vergeleken met het bloedvergieten in Syrië, Libië of Jemen. Anders dan in Egype heeft de val van de dictatuur bovendien tot een effectieve democratisering geleid. De vrijheid van meningsuiting is verworven, het land kreeg na een woelige overgansperiode in 2014 een democratische grondwet. De huidige regering van Youssef Chahed is een wankele coalitie waarin vijf partijen plus een resem onafhankelijken de dienst uitmaken. Grofweg vallen er twee blokken te onderscheiden, de seculiere centrumpartijen versus de islamistische Ennahda. De rol van die laatste partij, ideologisch verwant met de Egyptische Moslimbroeders, is omstreden. Ennahda ondernam tussen 2011 en 2014 verwoede pogingen om de revolutie te recupereren en het van oudsher seculiere Tunesië in een islamitische republiek te transformeren. In het najaar vinden er zowel parlements- als presidentsverkiezingen plaats, de tweede stembusgang sinds de val van de dictatuur. Weinig waarschijnlijk dat de monstercoalitie, een kibbelkabinet ondermijnd door onderling wantrouwen, voor herhaling vatbaar is. Erg stabiel is het allemaal niet, maar ook politieke stabiliteit is deze regio een relatief gegeven. Terwijl we door Kasserine struinen, wordt in buurland Libië de zoveelste ronde van de burgeroorlog met zware wapens uitgevochten. De stad van 100.000 inwoners ligt vlakbij de grens met Algerije, dat andere buurland waar het straatprotest ook na het aftreden van president-voor-het-leven Bouteflika voortduurt.

De Jasmijnrevolutie _ de zoetsappige term wordt hier net zoals het begrip Arabische Lente als een verzinsel van Westerse persagentschappen uitgespuwd _ een succes? Waarom heeft een jonge journalist zich dan in brand gestoken uit protest tegen armoede, werkloosheid en corruptie, exact dezelfde motieven die Bouazizi acht jaar eerder tot zijn wanhoopsdaad aanzetten? In zijn videoboodschap legt Zorgui zelf nadrukkelijk de link. Dat de revolutie niets heeft veranderd, en dat hij geen zin heeft om zijn actie uit te stellen tot de herdenking in januari. In tegenstelling echter tot Boazizi’s zelfverbranding, bleef de impact van zijn vuurdood relatief beperkt. Na een paar dagen rellen was de rek er uit. In Tunis konden we vaststellen dat Zorgui’s naam amper nog een belletje deed rinkelen. De tijd is niet blijven stilstaan, het drama is zoals in een palimpsest door recentere verhalen overschreven. Door de dood ondermeer van 12 landarbeidsters, omgekomen in het weekend voor 1 mei in een vreselijk verkeersongeval vlakbij Sidi Bouzid. In Tunis stond het Feest van de Arbeid helemaal in het teken van het ongeluk dat niet alleen door een jammerlijke stuurfout werd veroorzaakt. Meer dan 30 arbeidsters stonden opeengepakt in de laadruimte van een bestelwagen op weg naar hun werk. Onverantwoord, maar tekenend voor de uitbuiting in de landbouwsector. Vrouwen krijgen voor een dag labeur 13 dinar (4 euro), een vierde van dat belachelijk lage bedrag gaat op aan transportkosten. In Kasserine daarentegen is Abderazzek Zorgui nog niet vergeten, al was het maar omdat er vier maanden na datum nog altijd grote onduidelijk bestaat over de precieze toedracht van zijn dood.

Le Triangle Détesté

Over een ding is Med Tahar Kadraoui alvast zeker: het is geen toeval dat het drama zich in Kasserine heeft afgespeeld. Kadraoui heeft een verleden bij de PDP, een linkse oppositiepartij die al onder Ben Ali actief was. We spreken hem op het kantoor van AMAL SDS, een door hemzelf opgericht burgerplatform dat onder meer inspraak bevordert, vorming geeft in scholen en jongeren in probleemsituaties ondersteunt. ‘Kasserine is de koortsthermometer van Tunesië’, zegt hij. ‘De opstand tegen Ben Ali is hier echt begonnen, op 5 januari 2011. Drie dagen lang was het hier oorlog, in het centrum en de cités zijn er 21 martelaren gevallen. We hebben een hoge prijs betaald en weinig terug gekregen. Natuurlijk is vrijheid van meningsuiting belangrijk, ik heb geen heimwee naar de dictatuur. Maar de corruptie en armoede zijn niet verbeterd, integendeel zelfs. Officieel bedraagt de werkloosheid hier 24 procent, 9 procent boven het landelijke gemiddelde. Een onderschatting, het echte cijfer ligt een stuk boven de 40 procent. Diploma of niet, voor jongeren is er geen werk. Iedereen droomt van Europa, vorig jaar zijn er meer dan 200 Tunesiërs in de Middellandse zee verdronken. Veel van die jongens kwamen uit deze streek”. Hij haalt er een landkaart bij. Kasserine, Sidi Bouzid, Gafsa, het zijn drie hoofdsteden van gelijknamige provincies die aan elkaar grenzen. Samen vormen ze het centraal-westelijke binnenland, de meest verpauperde, minst ontwikkelde regio van Tunesië. ‘De achterstelling is historisch gegroeid’, legt Kadraoui uit. ‘Bourguiba of Ben Ali, alle investeringen gingen naar de kustprovincies en de hoofdstad. Ondanks alle beloftes is dat na revolutie niet veranderd. Kasserine, Sidi Bouzid en Gafsa worden le triangle détesté genoemd. Dat zegt precies hoe we ons voelen, vergeten en geminacht door de overheid’.

Groezelig is een mild adjectief voor Kasserine. Die is een stad waar armoede en werkloosheid van het straatbeeld vallen af te lezen. We zijn er vlak voor het begin van de ramadan. Cafés en theehuizen zitten de hele dag vol. Uitsluitend mannen, al bestaan er volgens onze tolk ook discrete plekken voor koppels en gezinnen. Alle leeftijden zijn vertegenwoordigd, maar het overwicht van twintigers en dertigers is manifest. Ze roken, drinken thee, tokkelen op smartphones en kijken naar de zoveelste herhaling van een voetbalmatch. De Europese of Afrikaanse Champions League, de Tunesische of Engelse competitie, Koning Voetbal rijgt hier de dagen zonder werk aan elkaar. Kasserine lijkt een paradijs voor geheelonthouders, maar schijn bedriegt. Achter de schermen wordt volgens ingewijden stevig gedronken. Ook drugsverslaving is een bekend fenomeen. De stad is een draaischijf op de smokkelroute tussen Algerije en de Middellandse zee. Vooral hasj en xtc van onbestemde kwaliteit richten ravages aan in de cités.

memoriaal voor Ridha Yahyaoui die zich verhing uit frustratie over werkloosheid. (eigen foto)

Werkloosheid is ook wat Ridha Yahyaoui tot zeldmoord dreef. In 2014 knoopte de jonge man zich op nadat hij voor de zoveelste keer naast een baan had gegrepen. Zijn vergeelde foto prijkt op een memoriaal, niet ver van de residentie van de provinciegouverneur. Ook Yahyaoui’s dood gaf aanleiding tot hevig protest in Kasserine. Het probleem is er intussen niet minder accuut op geworden. Voor de imposante entree van het Gouvernorat is een geïmproviseerd tentenkamp van kartonnen dozen en paardendekens ontstaan. Een groep jonge werklozen kampeert er sinds februari vorig jaar op de trappen. ‘In het begin stonden we hier met een duizendtal’, zegt Mohamed Omri, al zeven jaar werkloos ondanks zijn masterdiploma economie. ‘Nu schieten er nog zo’n vijftig over. De autoriteiten blazen warm en koud. In het begin stuurden ze de politie om ons te intimideren, de gouverneur heeft als voorzorgsmaatregel de muur rond zijn residentie laten verhogen. Na een poosje werd er toch onderhandeld, maar behalve loze beloften heeft dat niets opgeleverd. Het is een uitputtingsslag, maar we geven niet op. Het kamp wordt dag en nacht bewoond. Ook in de winter zijn we hier blijven slapen, ondanks de barre koude’.  Vandaag zijn ze met vijftien op post, op drie na allemaal vrouwen. De gemeenschappelijke noemer: ze zijn allemaal hoog gediplomeerd en langdurig werkloos. En ze eisen niet zomaar werk, maar een baan bij de overheid. ‘In de privé-sector is nauwelijks werk’, zegt Samia Messoudi die zich als woordvoerdster opwerpt.  ‘Bovendien word je er als een wegwerpproduct behandeld. Wij eisen decente jobs’. Ze heeft een masterdiploma Arabische taalkunde, haar recentste werkervaring dateert uit 2001.

Gediplomeerde, langdurig werklozen kamperen al meer dan een jaar voor de residentie van de gouverneur om werk te eisen. (eigen foto)

intriganten

Abderrazek Zorgui hekelde in zijn videotestament het contrast. Arrogante politici drukken miljoenen dinars achterover, terwijl de zonen van Kasserine bij hun moeders om 500 millimes (een halve dinar, 15 eurocent) moeten bedelen als ze met hun vrienden een koffie willen drinken. Heeft hij zijn leven geofferd om dat onrecht aan te klagen? Hamma Zorgui gelooft er niks van. ‘Mijn broer zou nooit zelfmoord plegen’, zegt hij fel. ‘Hij hield van het leven, hij was kunstzinnig aangelegd, zoals de hele familie. Dat hij depressief was, zoals sommigen bewegen, daar is niks van aan. Hij had werk, verdiende zijn kost, kwam niks te kort. Ja, hij was gescheiden en hertrouwd, zijn vrouw was trouwens zwanger van zijn tweede kind. Stel je voor, hij heeft niet eens een afscheidsbrief achtergelaten. Tegen moeder heeft hij die ochtend alleen gezegd dat hij in het centrum een koffie ging drinken’.

Hamma, een forsgebouwde dertiger, is fotograaf. Specialiteit trouwfoto’s, zijn kleine studio in cité Ennour puilt uit van de witte plastic rozen, nepvogels en andere gelukzalige accessoires. Het leven gaat voort, de klanten blijven komen, maar die fatale dag in december heeft alles veranderd. Op zijn computer heeft hij foto’s verzameld die zijn vermoedens moeten staven: Abderrazek is in een val getrapt die onbekenden hebben gespannen. ‘Kijk naar de videoboodschap’, zegt Hamma. ‘Waarom houdt die oortjes in? Het lijkt alsof hij de woorden herhaalt die anderen hem influisteren’. Op een foto zie je Zorgui op een terras zitten, vlakbij  de plek waar hij even voordien zijn videoboodschap heeft opgenomen. Hij houdt de fles met brandstof op zijn schoot en kijkt omhoog, geconcentreerd alsof hij een overvliegende jet probeert te determineren. Niet de pose die je verwacht van iemand die op het punt staat zichzelf een afgrijselijke dood in te jagen. Op andere foto’s met een breder kader zie je dat hij gezelschap heeft. Drie jonge mannen, ze glimlachen naar de camera. Niks te verbergen, zo lijkt het wel. Volgens Hamma zitten ze nochtans mee in het complot. ‘Niemand weet wie ze zijn’, zegt hij. ‘Ze komen alleszins niet uit Kasserine, want hier kent iedereen iedereen’.

De Tunesische justitie geeft geen commentaar op lopende onderzoeken. Bekend is wel dat de speurders de piste van een complot napluizen. Een verdachte zit al maandenlang in de cel. Niet de mannen die Zorgui gezelschap hielden op het terras, wel een 18-jarige jongen die enkele straten verder in deze cité woont. Hij zou de man met de aansteker zijn, de protagonist van een verhaal dat we meermaals, ook in Tunis, optekenden. Telkens werd verwezen naar videobeelden van het gebeuren: wie goed kijkt, zou kunnen zien hoe een jongen in een blauw t-shirt achter Zorgui’s rug een aansteker opraapt en activeert. Daarom de paniekerige reactie van de cameraman die even onverwacht als ongewild in een levende toorts veranderde. Het klinkt aannemelijk, maar we hebben het tafereel met de beste wil van de wereld niet uit de schokkerige beelden kunnen distilleren. De arrestant zelf schreeuwt bij monde van zijn moeder en zijn advocaat zijn onschuld uit. Hij zou zijn buurman alleen hebben willen helpen in zijn hoge nood.

Hama Zorgui bewaart het beeld van zijn broer met de fatale fles. Zelfmoord? Ondenkbaar! (eigen foto)

Hoe, waarom en door wie zijn nochtans pientere broer zich liet manipuleren, daar heeft Hamma nog altijd het raden naar. Hebben ze hem geld geboden? Hebben ze hem wijsgemaakt dat hij als journalist de geknipte man was om een politiek statement te maken, uiteraard zonder hem te vertellen dat hij daarbij echt zou sterven? Het zijn vragen die zowel hem als zijn moeder uit zijn slaap houden. De oude vrouw woont ons gesprek zwijgend bij. ‘Ze is er nog altijd kapot van’, zegt Hamma. ‘Soms praat ze hardop tegen Abderrazek. Maar jongen toch, waarom heb je dat gedaan?’

AQMI en Daesh

Het raadsel wordt er niet minder op als we diezelfde avond Borhen Yahyaoui spreken, de correspondent van radio Mosaïque, het populairste station van Tunesië. Hij verontschuldigt zich voor het eerdere uitstel. Eergisteren heeft de Garde Nationale in de bergen rond Kasserine een terrorist gearresteerd. Groot nieuws, want het is zelden dat er zich eentje levend laat vangen. Het gaat zelfs om een uitzonderlijk interessante vangst, een 25-jarige die zich bij de AQMI, het Maghreb-filiaal van Al Qaida, had aangesloten. Betrokken bij alle grote terreuraanslagen die de voorbije jaren in de regio werden gepleegd, zoals de aanval tijdens de ramadan van 2014 op twee legerposten waarbij 24 militairen werden afgemaakt. Of de stoutmoedige raid op de privéwoning van een minister in hartje Kasserine die aan vier politieagenten het leven kostte. Begrijpelijk dat hij daarmee de handen vol had. Yahyaoui heeft zich gespecialiseerd in terrorisme, zijn recente boek over de vuile oorlog in de bergachtige grensstreek van Kasserine is een nationale bestseller. KalashSteyr, de titel verwijst naar de twee types aanvalsgeweren waarmee terroristen en militairen elkaar bekampen. ‘Behalve AQMI heeft ook Daesh (IS) actieve cellen in de bergen’, zegt Yahyaoui. ‘Toch gaat het om een beperkt fenomeen, ik schat een stuk of 70 terroristen. Te weinig om de staat echt te bedreigen, maar genoeg om veel onheil te stichten. Er zitten Algerijnen tussen, geharde jihadi’s. De meesten echter zijn Tunesiërs, afkomstig uit arme regio’s zoals Kasserine, Gafsa en Sidi Bouzid. Vooral tussen 2011 en 2014 hebben velen de overstap gemaakt, in de periode toen de islamisten van Ennahda van Tunesië een sharia-staat probeerden te maken. Ze hebben toen de deuren opengezet voor buitenlandse jihadisten, en tegelijkertijd jongeren geronseld om zelf de strijd te vervoegen. Honderden zijn toen naar Syrië en Irak getrokken, terwijl anderen in Tunesië bleven om hier te vechten’.

Dat is dus waar Zorgui in zijn finale livestream meermaals op alludeerde: we hebben de politici om werk gevraagd, maar in de plaats daarvan sturen ze ons terrorisme. Die verdachtmaking greep hij niet uit de lucht. Het gonst in Kasserine van de samenzweringstheorieën. Aanslagen worden gestuurd vanuit Tunis om op kritieke momenten de aandacht af te leiden, zoals in 2017 toen een amnestiewet voor corruptie werd goedgekeurd. Sommigen vermoeden de hand van het ancien régime. Terreur zou een middel zijn om heimwee naar het tijdperk Ben Ali op te kloppen, toen orde en rust in het land heersten, de dinar sterk stond en jaarlijks 11 miljoen toeristen de badplaatsen van Sousse, Monastir en Djerba overspoelden. Onzin volgens Yahyaoui die benadrukt dat Al Qaida en Daesh hun eigen agenda’s volgen. De radiojournalist mag het dan oneens zijn met Zorgui’s terrorisme-analyse, hij is nog altijd diep onder de indruk van de dood van de dierbare collega met wie hij vaak sigaretten rookte, koffie dronk en lol trapte. ‘Eerst dacht ik zelf aan een complot’, zegt hij. ‘Maar hoe vaker ik naar zijn afscheidsvideo keek, hoe meer ik van het tegendeel overtuigd raakte. Zijn boodschap komt erg authentiek over. De werkloosheid en armoede in Kasserine maar ook de corruptie vraten hem echt aan. Omdat hij er als journalist dagelijks mee geconfronteerd werd, en omdat hijzelf als hardwerkende dertiger nauwelijks de eindjes aan elkaar kon knopen. Ik keur zijn daad niet goed, maar ik breng wel respect op voor zijn idealisme. Dat zijn familie een andere verklaring zoekt, begrijp ik anderzijds volkomen. Vergeet ook niet dat in deze conservatieve maatschappij zelfmoord een enorm taboe vormt’.

appelsap

Samah Gharsalli was meer dan een collega van Zorgui, ze was een van zijn beste vriendinnen. We spreken de jonge hoofdredactrice van de lokale radio Cillium FM in café Diesel, een van de zeldzame gemengd theehuizen van Kasserine. Modern ingericht, het zou niet misstaan als brasserie aan de Belgische Noordzeekust. Gharsalli’s versie spoort aanvankelijk met die van Yahyaoui. ‘Abderrazek was altijd vrolijk in de omgang’, zegt ze. ‘Als hij thuis problemen had, dan kropte hij die op. Dat deed hij ook met de frustraties die hij als journalist ervoer. Hij werkte eerst als reporter bij radio Kasserine FM, de voorbije jaren was hij cameraman bij Telfza TV. Nu ja, cameraman, hij trok er vaak alleen op uit. Filmen, interviewen, monteren, hij kon alles. Abderrazek was de vliegende reporter die tot in de meest afgelegen dorpen doordrong. Hij zag de miserie van de mensen, en beschouwde zich als hun spreekbuis. Daarom heeft zijn dood zoveel emoties opgewekt. Abderrazek was in heel Kasserine bekend en geliefd’.

Net wanneer we denken dat de mist optrekt, neemt haar relaas een scherpe bocht.  Ja, ze is ervan overtuigd dat zijn ultieme livestream authentiek is. Hij wilde een politiek statement maken, het script lag klaar. Maar het martelaarschap stond daar volgens Gharsalli niet in. Haar theorie: Zorgui wilde zijn boodschap kracht bijzetten met een gefingeerde zelfverbranding. Het gefilmde resultaat zou viraal gaan op de sociale media. Hij voerde de regie en speelde de hoofdrol, maar er waren nog andere betrokkenen. De foto’s op het terras, tussen aankondiging en uitvoering, stralen de rust uit van een filmploeg tijdens een koffiepauze. Extra aanwijzing: een week voor de feiten werd op Facebook al druk gespeculeerd over Abderrazek die zichzelf in brand zou steken. Waarom de als mediastunt opgezette onderneming dan uitliep op een effectieve zelfverbranding? Iemand heeft hem geflikt, zegt Gharsalli, daarin bijgetreden door twee plaatselijke burgeractivisten die het gesprek bijwonen. Naar het wie en waarom hebben ze het raden. C’est l’état parallel, klinkt het vaag.  

Er is nog een vraag waarvoor ze moeten passen. Waarom heeft de door iedereen als intelligent omschreven cameraman zich met echte benzine _ het zou gaan om een mengsel voor mobylettes _ overgoten? Als het om een geveinsde zelfverbranding ging, dan was appelsap een even geloofwaardig maar beslist veiliger rekwisiet geweest. Hamma Zorgui snapte het niet, en ook aan deze tafel kunnen ze er niet bij. ‘Dat zal altijd een mysterie blijven’, zegt Gharsalli.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.