Het niet zo goed verborgen leven van Jaione

(dossier Knack, 23 oktober 2013. Met interviews advocaat Paul Bekaert en Louis Moreno, ervaringsdeskundige in het nipt ontsnappen aan Spaanse uitleveringsverzoeken)

De gewezen ETA-militante die Gent Baskisch leerde koken

Elf jaar leidde de Baskische Jaione in Gent een discreet maar allerminst geheim bestaan. Niet alleen kunstenaars en politici, zelfs magistraten konden haar kookkunst appreciëren. Intussen zit Jaione al twee weken in de Nieuwe Wandeling, op vraag van de Spaanse justitie die haar niet als kokkin maar als ETA-terroriste kent.  Uitleveren of niet uitleveren? Advocaat Paul Bekaert, specialist in terrorismeprocessen, maakt zich klaar voor een strijd met inzet. “Als ze aan Spanje wordt uitgeleverd, zal ze sterven achter de tralies”.   

Maria Matividad ‘Jaione’ Jauregui Espina (bron: Facebook)

 

Het was dinsdag 8 oktober half zeven ’s avonds toen de 55-jarige Maria Natividad Jauregui Espina door haar verleden werd ingehaald. Er werd aangebeld op haar appartement in de Bernard Spaelaan in Gent. Agenten van de federale politie, ze wist wellicht onmiddellijk hoe laat het was. Maria Natividad werd gearresteerd en voor de onderzoeksrechter geleid. Sindsdien zit ze in de Nieuwe Wandeling opgesloten, misschien een voorproefje op de rest van haar leven. De Spaanse justitie wil haar zo snel mogelijke uitgeleverd zien, op grond van twee Europese aanhoudingsbevelen uit 2004 en 2005. De feiten waarvan ze wordt beticht, dateren van veel eerder. De arrestante zou in de periode 1980-1981 betrokken zijn geweest bij verschillende aanslagen van het beruchte Vizcaya comando van de ETA. Voor Baskisch terrorisme, dat de voorbije zestig jaar ruim 800 slachtoffers vergde,  kent de Spaanse justitie geen genade. Vorige week nog werden drie militanten tot 485 jaar veroordeeld voor een in 2008 gepleegde bomaanslag op een kazerne waarbij een militair het leven verloor. De door Frankrijk uitgeleverde Bélen Gonzalez Penalva kreeg in 2007 een straf van 467 jaar, voor haar rol in een dodelijke bomaanslag in 1985. De Spaanse strafwet werkt cumulatief, het aantal slachtoffers geldt als multiplicator. In de praktijk komen dergelijke sancties neer op 40 jaar effectief. Levenslange opsluiting dus, dat is wat Maria Natividad te wachten staat als haar Belgische advocaten er niet in slagen haar uitlevering tegen te houden.

Hoe lang kan een mens onder het zwaard van Damocles leven? Erg lang, zo heeft Maria Natividad bewezen.  De in San Sebastian geboren vrouw leeft al sinds 1978 ondergedoken. In 1984 werd de grond in Baskenland haar te heet onder de voeten. Ze vluchtte naar Frankrijk, verbleef korte tijd in Gent waar ze door ETA-sympathisanten werd opgevangen, om vervolgens naar Mexico te migreren waar ze met haar partner en medestander José Antonio aan een nieuw leven begon. Het koppel runde in Ensenada, Baja California, een succesvol restaurant toen in 2002 het verleden een eerste keer opspeelde. José Antonio werd gearresteerd en aan Spanje uitgeleverd, hij zit er in de cel na een veroordeling voor medeplichtigheid aan verschillende aanslagen waarbij zes doden vielen. Waarom bleef Maria Natividad, nochtans aanwezig bij de arrestatie van haar vriend, in 2002 ongemoeid? Zelfs haar advocaten kennen het antwoord niet. Feit is dat ze korte tijd later naar Gent verhuisde om er een nieuw hoofdstuk van haar ballingschap te schrijven.

Gents kookboek

Maria Natividad Jauregui Espina stond nooit in het Gentse bevolkingsregister vermeld, maar dat betekent geenszins dat ze hier de voorbije elf jaar in het verborgene heeft geleefd.  “Ik was verbijsterd toen ik het nieuws hoorde”, zegt Martine Vermeire, bibliothecaris in Eeklo van beroep en foodie van passie. “Ik heb haar kort voor de zomer nog gezien, op een kookdemonstratie in Eeklo. Zo heb ik haar leren kennen,  als een geweldige kokkin.  Ze werkte in restaurants en ging koken op feestjes, zo kwam ze aan de kost. We spraken Frans, ze kwam erg vlot over. Ik wist van haar restaurant in Mexico, maar van dat ETA-verleden heeft ze nooit iets verteld”.  Vier jaar geleden publiceerde Martine Vermeire met co-auteur Kristel Deweerdt bij uitgeverij Lannoo ‘Een vree(md) Gents kookboek’, met medewerking van 12  koks uit evenveel verschillende keukens en culturen. Ook Maria Natividad staat er met een paginagrote foto in, weliswaar onder een andere naam. Hoewel, andere naam?  Jaione is Baskisch voor Natividad, ze beschouwt het als haar echte naam die ze niet officieel draagt omdat het Baskisch bij haar geboorte nog een verboden taal was. Speciaal voor het boek bereidde ze thuis een feestmaal voor vrienden. Ook Walter De Buck mocht die dag aanzitten. “We waren goed bevriend”, zegt de 79-jarige kunstenaar en folkzanger. “Het klikte vooral met mijn vrouw die vloeiend Spaans spreekt. Ja, ze heeft wel eens verteld over haar problemen in Spanje. Zonder details, over de ETA of de arrestatie van haar man in Mexico wist ik niks. Ze maakte geen opgejaagde indruk, ze was juist erg sociaal. De Gentse Feesten , de Vooruit, als er iets gebeurde, zat Jaione op de eerste rij”.

Ook Glenn De Wilde, zaalverantwoordelijke in de bekende brasserie Belga Queen op de Graslei, viel uit de lucht. “Jaione heeft hier anderhalf jaar gewerkt”, zegt hij. “Een pittige vrouw die haar mannetje stond in een keuken waar de stress soms hoog kan oplopen. Begin dit jaar is ze opgestapt, na een conflict met de chef. Dat gebeurt voortdurend in de horeca, zelf onthoud ik haar als een fijne collega die goed in de groep lag. Ze stond altijd klaar als we na het werk iets gingen drinken. En overal kwam ze dan bekenden tegen, het was duidelijk dat ze hier een uitgebreide vriendenkring had opgebouwd. Ze werd veel gevraagd voor feestjes, tapas waren haar grote specialiteit. Je voelde wel dat ze een verleden had, en soms vertelde ze daar ook over. Hoe hard ze in Mexico in haar restaurant had gewerkt. En dat de liefde haar naar hier had gebracht, ze had ginder een Belgische theaterregisseur leren kennen. Van die man hebben we nooit een spoor gezien, maar ja, hoe gaat dat in het leven? Over haar problemen met de Spaanse justitie heeft ze tegenover mij nooit gerept. Maar ze liet wel merken dat ze trots was op haar identiteit. Toen Spanje vorig jaar de finale van het EK voetbal speelde, vroeg iemand haar of ze ging supporteren. ‘Je ne suis pas espagnole’, antwoordde ze kortaf, ‘je suis basque’. Ik heb de voorbije dagen al vaak aan die anekdote moeten denken”.

dode rat

In de Spaanse pers kreeg de arrestatie veel weerklank. De krant La Vanguardia stuurde zelfs een reporter naar de Bernard Spaelaan. Ironie en leedvermaak dropen van het stuk waarin een hoogbejaarde buurvrouw haar verwondering mocht etaleren. De immer opgeruimde Spaanse vrouw een terroriste? Dat moest een vergissing zijn. Ze was de vriendelijkheid in persoon, hielp zelfs met het buitenzetten van de vuilniszak. Een keer echter werden de rollen omgedraaid, en moest zij hoogbejaard en wel haar Spaanse buurvrouw ter hulp schieten om een dode rat uit de keuken te evacueren. Onverschrokken voor de Guardia Civil maar bang voor een dode rat, stelde de reporter schamper vast. Ook hij kon echter geen antwoord geven op de vragen die iedereen zich stelt.  Waarom nu? Hoe kon Maria Natividad, bij de Spaanse justitie ook bekend onder haar ETA-naam Pepona, meer dan dertig jaar lang buiten schot blijven? Ze ging immers niet alleen publiek in een populair kookboek, ze ontving post op eigen naam en hield een Facebook aan met 150 vrienden en tientallen foto’s van zichzelf. Onbegrijpelijk, zeker in het licht van de legendarische verbetenheid waarmee de Spaanse justitie ETA-leden tot de verste uithoeken van de wereld vervolgt. Tot op heden, ook al heeft het fel verzwakte ETA twee jaar geleden een eenzijdig wapenbestand afgekondigd en finale vredesonderhandelingen aangeboden. Een onvoorzichtigheid zou de aandacht van de Spaanse inlichtingendienst CNI hebben getrokken, wordt in de Spaanse pers geopperd, misschien wel een onderschepte telefoon naar het thuisfront. Of heeft haar man in de gevangenis belastende verklaringen afgelegd? De vragen zullen misschien beantwoord worden op het proces dat haar in Spanje wacht.

De eerste juridische slag heeft ze alleszins verloren. De Gentse raadkamer bevestigde vorige woensdag de uitlevering aan Spanje. Als de KI deze beslissing in beroep bevestigt, rest alleen nog een cassatieberoep en in laatste instantie een procedure voor het Europees Hof voor de Rechten van de Mens waarvan het opschortend effect allerminst verzekerd is. Aanslepen zal de zaak niet doen. Er worden alleen spoedprocedures gevoerd, want België heeft maar veertig dagen de tijd om het Europees Aanhoudingsbevel uit te voeren. Hoe zou Maria Natividad cel de dagen aftellen? Van haar cel in de Nieuwe Wandeling naar de Bernard Spaelaan is het geen driehonderd meter.  Vijf minuten stappen, in een vorig leven.

 

Advocaat Paul Bekaert:  ”mijn cliënte heeft al heel lang met ETA gebroken”

Paul Bekaert (foto: Jef Boes)

Paul Bekaert (foto: Jef Boes)

Paul Bekaert (65) moet samen met zijn confrater Piet De Pauw de uitlevering aan Spanje van vermeend ETA-lid Maria Natividad Jauregui Espina verhinderen. Het zijn geen onverwachte namen. Piet De Pauw, medestichter van TAK , is als Vlaams republikein met de Baskische zaak getrouwd. Hetzelfde kan gezegd van Paul Bekaert, al is hij er op een andere manier ingerold. Als lid van de Liga voor de Mensenrechten volgt hij verschillende conflicten op de voet. De Baskische kwestie, de Ierse kwestie, de Palestijnse kwestie, de Tsjetsjeense kwestie, hij kent ze van haver tot gort. Soms opereert hij als internationaal waarnemer in gevangenissen en rechtbanken ter plaatse, vaak speelt hij zijn rol voor rechtscolleges in eigen land. Niet zelden zijn dat de raadkamer of de kamer van inbeschuldigingstelling. Bekaert heeft van het aanvechten van uitleveringsbevelen een specialiteit gemaakt. Zo had de advocaat uit Tielt een groot aandeel in het niet-uitleveren van het Baskische koppel Moreno-Garcia (zie kader) en het door Turkije vervolgde DHKP-C-lid Fehriye Erdal.

-  hoe stelt uw cliënte het in de gevangenis?

Bekaert: “Met ups and downs, tussen hoop en wanhoop. Mijn cliënte is niet naïef, ze weet perfect wat haar boven het hoofd hangt. Als ze wordt uitgeleverd, is de kans erg groot dat ze de rest van haar leven achter de tralies zal doorbrengen. De Spaanse rechtspraak laat op dat vlak geen ruimte voor illusies. ETA-leden worden door de Audiencia Nacional vervolgd, in de praktijk een uitzonderingsrecht die systematisch waanzinnig lange gevangenisstraffen oplegt. Gunstmaatregelen zoals voorwaardelijke invrijheidstelling bestaan niet, de meeste van de zowat 700 veroordeelden zitten dertig jaar en langer in de cel, in gevangenissen op duizend kilometer van hun familie zodat ze compleet geïsoleerd raken. Het is een onmenselijk regime”.

-  Niet naïef? Waarom heeft ze zich niet beter verstopt?

Bekaert: “Kennelijk was ze totaal verrast. Ze had hier een nagenoeg normaal leven opgebouwd.  Haar reputatie als kok was bekend in artistieke en intellectuele milieus, ze heeft ook gekookt op de trouwfeest van een Gentse schepen. Stel je voor, ze zou zelfs als traiteur op een feestje van de Gentse magistratuur hebben gewerkt. Waarom die gemoedsrust? Kijk, de beschuldigingen slaan op feiten van 33 jaar geleden. Mijn cliënte heeft al heel lang met ETA gebroken. Het is niet de eerste keer dat ik in een  ETA-dossier pleit. Als het om actieve leden gaat, komen de steuncomités bij mij op de stoep kamperen. Nu hoor of zie ik niemand”.

-  Ze is meer dan 30 jaar voortvluchtig. Waarom slaat de Spaanse justitie nu pas toe?

Bekaert: “Mijn ervaring leert dat de Spaanse justitie en inlichtingendiensten perfect weten waar voortvluchtige ETA-leden zich verschuilen. Zeker in het geval van mijn cliënte, ze hadden haar trouwens in 2002 in Mexico kunnen laten oppakken. Waarom dan deze timing? Ik denk dat we naar de politieke context moeten kijken. ETA is uitgeteld, haar politieke arm Batasuna heeft zichzelf dit jaar opgeheven. Tegelijkertijd hebben nationalistische partijen de regionale verkiezingen gewonnen.  Niet alleen in Baskenland, ook Catalonië heeft via de stembus weer een nieuwe stap richting onafhankelijkheid gezet. Dat alles maakt Madrid erg zenuwachtig, vandaar ook de verbetenheid in de campagne tegen ETA.  Daarbij komt dat de Spaanse justitie en politiek onder zware druk staan, onder meer van de machtige lobby van ETA-slachtoffers. Op geregelde tijdstippen moet er worden gescoord. Daarom willen ze mijn cliënte laten uitleveren, om te tonen dat het hen menens is met de strijd tegen ETA”.

-  Niet onbegrijpelijk. Bij de aanslagen van uw cliënte zouden zes doden zijn gevallen..

Bekaert: “Waar komt dat cijfer toch vandaan? Laat me die kwakkel even rechtzetten: mijn cliënte wordt voor twee feiten vervolgd. Ze zou geschoten hebben bij een moordaanslag op een luitenant-kolonel in januari 1981. Daarnaast is er de aanslag op een patrouille van de Guardia Civil van juli 1981 waarbij geen doden maar wel gewonden vielen. Volgens de aanklacht zou mijn cliënte daarbij op de uitkijk hebben gestaan”.

-  Hoe staan haar kansen ervoor?

Bekaert: “Het wordt moeilijk. We hebben voor de raadkamer het overschrijden van de redelijke termijn gepleit, en dat het arresteren voor feiten van 33 jaar geleden neer komt op een schending van haar grondrechten. Het valt bovendien te betwijfelen of mijn cliënte in Spanje een eerlijk proces krijgt, en na een eventuele veroordeling wacht haar een onmenselijke gevangenisregime. We hebben goede argumenten, maar helaas worden die door Belgische rechters niet gehoord. Dat ligt aan de procedure, het in 2004 ingevoerde Europees aanhoudingsmandaat heeft een uitlevering tot een bureaucratische formaliteit tussen federale parketten herleid. Vroeger lag de eindbeslissing in handen van de minister, na een tegensprekelijke procedure waarin de Belgische rechters ook de grond van de zaak beoordeelden. Onder het Europees aanhoudingsmandaat mogen ze zich alleen nog over formele aspecten uitspreken. Het is een bedenkelijke evolutie waarin ook het concept van het politiek misdrijf helemaal teloor is gegaan”.

-  Hoezo?

Bekaert: “Het niet-uitleveren voor politieke misdrijven is een hoeksteen van het internationaal strafrecht. Sinds 2004 echter mag de politieke exceptie in de Europese Unie niet meer spelen, omdat Europa in theorie één rechtsgebied is met uitsluitend democratische staten die de mensenrechten scrupuleus respecteren.  Een fictie weet ik uit mijn ervaring met de Baskische en de Ierse kwestie. Tot overmaat van ramp zijn er in de nasleep van 9/11 in heel Europa draconische antiterrorismewetten tot stand gekomen die een veel te ruime invulling geven aan het begrip terrorisme. Zelfs voor een opiniedelict kun je worden vervolgd, desnoods met een Europees Aanhoudingsbevel. Ook hier zet Spanje de toon. Batasuna-leider Arnaldo Otegi zit al vier jaar vast omdat hij in een speech het ETA-terrorisme zou hebben vergoelijkt”.

-  Put u hoop uit de zaak Moreno-Garcia?

Bekaert: “Moreno-Garcia was in 2004 een testcase voor het Europees aanhoudingsmandaat, een zaak die toen al een lange voorgeschiedenis had, wat meteen verklaart waarom de Spaanse justitie en het Federaal Parket op hun bek zijn gegaan. Nadien heb ik nog een half dozijn uitleveringsmandaten tegen Basken in ons land  zien passeren. Die zijn allemaal uitgevoerd. De statistieken zien er dus niet goed uit, en dat mijn beseft mijn cliënte ook”.

ETAren_anagrama_Altsasun

Luis Moreno en Raquel Garcia: “Wij durven geen voet buiten België te zetten”

Het is niet de eerste keer dat voor een Belgische rechtbank wordt gebikkeld over de uitlevering van vermeende ETA-militanten. Het bekendste precedent is dat van Luis Moreno en Raquel Garcia, een Baskisch echtpaar dat in 1992 naar België vluchtte. Een jaar later vroeg Spanje om hun uitlevering, het koppel zou onderdak en logistieke steun aan ETA-terroristen hebben verleend. Wat volgde was een uitputtende procedureslag. Toenmalig minister van Justitie Stefaan De Clerck zette het licht op groen voor de uitlevering van het echtpaar dat zes maanden in de cel verbleef. Tot grote woede van Spanje werden Moreno en Garcia echter tot de asielprocedure toegelaten, waardoor de uitlevering op de lange baan werd geschoven. Na de schorsing door de Raad van State in 1996 trok de Belgische regering haar beslissing tot uitlevering in. Daarmee was de lijdensweg van Moreno en Garcia nog niet afgelopen. Het koppel had reeds de Belgische nationaliteit verworven toen Spanje in 2004 een nieuwe poging ondernam, dit keer met het pas in werking getreden Europees Aanhoudingsbevel. Vrijheidsberoving bleef hen bespaard, maar het werd opnieuw een thriller. Drie keer werd het Spaanse verzoek in beroep afgewezen, maar telkens trok het Federale Parket naar het Hof van Cassatie. Pas na een vierde uitspraak door het Antwerpse Hof van Beroep, gaf het Parket zich gewonnen. 

- Kent u Maria Natividad Jauregui Espina ?

Luis Moreno: “Nee, maar haar arrestatie heeft oude wonden open gereten. We zijn zelf op het nippertje ontsnapt. De belastende verklaringen in ons dossier komen van een arrestant die door de Guardia Civil werd gefolterd, dat is ondertussen bewezen. Het had bij een uitlevering geen verschil gemaakt, we waren voor lange tijd in de gevangenis gevlogen. Zo hebben ze ook mijn broer Txabi te grazen genomen, hij zit al 16 jaar in de cel. De Spaanse politie mag arrestanten vijf dagen op secreet zetten. Dat is gevaarlijk, want in die periode wordt er gefolterd. Daarom zijn Raquel en ik meteen ondergedoken toen we hoorden van de politierazzia. De Guardia Civil heeft manieren om arrestanten alles te laten bekennen wat ze graag horen”.

- Bent u intussen buiten schot?

Moreno: “Helemaal gerust zullen we nooit zijn. Na de beslissing van de Raad van State In 1996 waanden we ons veilig, maar acht jaar begon het hele circus opnieuw. We durven geen voet buiten België te zetten. Stel dat we naar Frankrijk reizen en daar om een of andere reden gecontroleerd worden. Best mogelijk dat het Franse parket dan een Europees Aanhoudingsmandaat ontvangt om ons uit te leveren. We zouden wel eens een reis naar de zon willen maken. Naar Cuba bijvoorbeeld, in de veronderstelling dat ze daar niet happig zijn om politieke vluchtelingen aan Spanje uit te leveren. Maar we durven niet. Bij technisch problemen maken vliegtuigen wel eens een noodlanding op de Canarische eilanden. Vergezocht, maar we willen het risico niet lopen”.

- Enige hoop ooit naar Baskenland terug te keren?

Moreno: “Twee jaar geleden was ik nog optimistisch. Het eenzijdige wapenbestand van de ETA was een doorbraak. Maar de Spaanse regering weigert de uitgestoken hand. Geen onderhandelingen, geen sprake van amnestie, de rechtse Partido Popular van premier Rajoy zoekt integendeel de confrontatie. Vorige week zijn er alweer twee processen tegen ETA-sympathisanten begonnen. Veertig leden van Segi, zeg maar de jongerenafdeling van Batasuna, riskeren straffen van acht tot twaalf jaar. Op een ander proces staan 36 leden van het in Spanje verboden Batasuna terecht, onder wie een voormalig Europees parlementslid. Dat zijn geen mensen met bloed aan hun handen, ze worden vervolgd voor hun politieke overtuiging. Intussen hebben ze ook Herrira, een organisatie die opkomt voor de rechten van Baskische gevangenen, verboden.  Als het over ETA-gevangenen gaat, wil Madrid geen enkele concessie doen. Zelfs de vraag om ze dichter bij hun familie op te sluiten, is er te veel aan. Mijn broer is pas vader geworden, hij zat in dezelfde gevangenis  in Madrid als zijn partner. Kort na de geboorte hebben ze hem naar Asturias verhuisd. Zo onmenselijk gaat het eraan toe”.

 

2 gedachten over “Het niet zo goed verborgen leven van Jaione

  1. getxo

    This is a piece of work,!

    Mrs. Jauregui was not just “involved in a attempted murder” as her lawyer puts it, Mrs. Jauregui pulled the trigger in the actual murder of Lt. Col. Romeo in 1981, a crime for which she has not served a single day of prison. This is only one of the many crimes she was involved in.

    I find it amusing that Luis Moreno and Raquel Garcia complain about not being able to leave Belgium, out of fear of being detained. Many innocent basques who never held a gun were extortionated by ETA and ended up leaving their beloved region and seeking their future elsewhere (if you had even a modestly succesful business in the basque country, ETA could request you to contribute to their cause and if you chose to refuse you the consequences could be dramatic)

    ETA killed 800 people, but this is only the tip of the iceberg, ETA seriously injured up to three thousand people, many of their victims were in no way connected to the police, military or even the estate (I am not implying that policemen or soldiers are fair game, just stating a fact), including pensioners, women, bystanders, children, infants and toddlers.

    ETA exerted not only phyiscal violence or threats thereof, ETA also contributed to instill the fabric of society with fear and mistrust. Anybody not overly aligned with them, even those that considered themselves not political, were immediately looked upon with suspicion, quietly ignored, segregated and slowly pushed out. It was not just the comments you would hear, or the questions that would be asked to you, it was also the constant, the overwhelming feeling that you were being watched, that any word or passing comment you made could mark you down as “an enemy” or a “cipayo”, the graffiti painted over the walls requesting the “execution of dogs” and with your name next to a bull´s eye (a “dog” was anybody that the ETA circle considered not friendly) , the street riots, the constant collecting of money even in bars and taverns, the photos of basque “political prisoners” (what an eufemism!) diplayed everywhere. Even the construction of a lexicon full of double-entendre. Even if nobody asked you to leave (and they sometimes did!) you would ask yourself, what kind of future do I have here, always in fear, always biting my tongue, never knowing if my friends are my friends…

    The fact the the terrorists mentioned in the article feel a tiny fraction of the fear they once caused is, in all honesty, a small consolation for some of the victims.

    Why should the society forgive?
    ETA did not give up their armed struggle after quiet reflection, they have not, so far, apologized for their deeds. Only a small group of ETA members have actually expressed remorse and sought to reach those they victimized, and this is clearly not the case of Mrs. Jauregui Mrs. Garcia or Mr. Moreno. Why should we forgive them when they haven´t themselves, asked to be forgiven. And even if they could even be forgiven this does not preclude that they should be brought to justice and undergo fair trial.

    Reageren
  2. mark

    levenslang? aub niet overdrijven. Voor misdaden voor 1995 is het max. in de praktijk max. een 17 jaar – ook al hebben ze een paar eeuwigheden straf gekregen.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>