De jacht op schijnhuwelijken

(Knack, 4 november 2013)

“Liefde heeft er niks mee te maken”

 

foto: Saskia Vanderstichele

foto: Saskia Vanderstichele

De muren van Fort Europa reiken steeds hoger, en België bouwt dapper mee. Bijna geruisloos is per 3 oktober de nieuwe wet op schijnhuwelijken van kracht geworden. Met dit instrument in handen moeten de bevoegde instanties  een van de laatste poorten voor economische migratie afgrendelen. Nergens stond die poort wijder open dan in Brussel. Twee Vlaamse politievrouwen getuigen over de jacht op schijnhuwelijken in de hoofdstad.

 

Wendy Coremans (32) en Kathleen Calie (50) kunnen de nieuwe wet alleen maar toejuichen. Eerstgenoemde draait al zes jaar mee in de cel Schijnhuwelijken in politiezone Brussel Noord, de eerste in ons land. De voorbije twee jaar stond Coremans er aan het hoofd. De expertise, opgedaan in Schaarbeek, Sint-Joost en Evere, sijpelde door naar andere korpsen in de hoofdstad. Zo ging eind vorig jaar ook politiezone Brussel Zuid met een gespecialiseerde, zevenkoppige cel van start. Kathleen Calie is de verantwoordelijke die in Anderlecht, Sint-Gillis en Vorst de jacht op schijnhuwelijken coördineert. Hoe doe je dat, ware van valse liefde onderscheiden, laat staan oprechte van frauduleuze trouwplannen? Twee Vlaamse politievrouwen getuigen over de poreuze grens tussen nep en oprecht op de Brusselse huwelijksmarkt.

–          Waarom is de strijd tegen schijnhuwelijken zo belangrijk?

Kathleen Calie: “Omdat het voor illegalen zowat de enige manier is om nog aan papieren te geraken. Asiel aanvragen, studentenvisa onbeperkt verlengen, al die poortjes zijn door de strengere regelgeving nagenoeg gesloten. Zo blijft alleen nog het schijnhuwelijk over, een piste die tot voor kort nauwelijks werd gecontroleerd. In onze politiezone werd vroeger de wijkagent ingeschakeld als er een vermoeden van schijnhuwelijk bestond. Dat werkte niet goed. Wijkagenten zijn daar niet voor opgeleid, en ze hebben geen tijd voor echte controles die bovendien vloeken met hun rol als vertrouwenspersoon”.

Wendy Coremans: “Kleine gemeenten schakelen nog altijd de wijkagent in, als ze al controleren. Positief is wel dat het shoppen achteruit gaat. Toen wij in 2006 begonnen, ging het er zo aan toe: een koppel bood zich aan bij de ambtenaar van burgerlijke stand, de instantie die finaal moet beslissen of een burgerlijk huwelijk al dan niet kan worden gesloten. Als hij onraad rook en weigerde, trok dat koppel naar een andere gemeente waar de ambtenaar geen weet had van hun eerdere poging. Dat is fel verminderd, sinds de gemeenten verplicht werden alle gemengde huwelijksaanvragen van een EU-burger en een illegaal bij de Dienst Vreemdelingenzaken aan te geven, waardoor de DVZ ook kan nagaan of de betrokkene al eerdere pogingen heeft ondernomen”.

–          Wat is de rol van de politie bij een schijnhuwelijk?

Coremans: “Stel een koppel waarvan één partner geen papieren heeft, komt bij de ambtenaar van burgerlijke stand een datum voor een huwelijk vragen. De ambtenaar twijfelt echter. Omdat de antwoorden op zijn vragen over hun relatie hem niet overtuigen. Of omdat het DVZ-dossier verdachte elementen bevat, dat kan een eerder huwelijkspoging zijn, maar even goed een afgewezen asielaanvraag of een studentenvisum waar geen enkele inschrijving in een school tegenover staat. In dat geval stelt hij zijn beslissing uit en schakelt het Parket in dat de politie met een onderzoek gelast. We hebben dan twee maanden om een advies te geven, op basis van minstens twee onaangekondigde  huisbezoeken en een interview met elk van de partners. Dat moet simultaan of opeenvolgend, zodat ze hun verhaal niet op elkaar kunnen afstemmen. Bij een negatieve beslissing kunnen de kandidaat-trouwers beroep aantekenen, en dan krijgen we drie maanden extra tijd om bijkomend onderzoek te verrichten”.

Calie: “Schijnhuwelijken zijn de eigen materie waarin we het Parket ons advies vraagt, in alle andere onderzoeken beperken we ons tot loutere constateringen. Onze mening is zelfs doorslaggevend, het gebeurt zelden dat het parket of de ambtenaar van burgerlijke stand ons advies naast zich neerlegt”.

Coremans: “Die adviesrol werkt erg motiverend, maar de verantwoordelijkheid weegt zwaar. Trouwen is een mensenrecht. Het laatste wat we willen, is iemand zijn huwelijksgeluk in de weg staan. We gaan objectief en zorgvuldig tewerk. Een advies schijnhuwelijken, dat loopt snel uit tot tien pagina’s”.

Kathleen Calie (foto Saskia Vanderstichele)

Kathleen Calie (foto Saskia Vanderstichele)

–          Met welke nationaliteiten _ de Belgische buiten beschouwing gelaten _  worden jullie het vaakst geconfronteerd?

Calie:  “In onze zone zijn dat Marokkanen, wat logisch is gezien de samenstelling van de bevolking. In Schaarbeek en Sint-Joost hebben ze om die reden meer met Turken te maken hebben. Afgezien daarvan is diversiteit troef. Ik zie bijvoorbeeld veel Brazilianen, een gemeenschap die in Sint-Gillis een ongelooflijke expansie kent. Ook Afrikanen zijn vaste klanten, vooral Kameroenezen en Ghanezen. Meestal zijn dat mannen die een rijpere Belgische vrouw strikken voor een grijs huwelijk, een term die we gebruiken als een van de partners oprecht verliefd is. ”.

–          Komt dat vaak voor?

Coremans: “Toch wel. Een echt schijnhuwelijk is duur, we horen bedragen tussen 7.000 en 9.000 euro. Er wordt in schijven betaald: 2.000 bij het sluiten van de deal, 2.000 na het bezoek aan de burgerlijke stand, de rest als de verblijfsvergunning in orde is. Niet iedereen kan dat betalen. Wie geen geld heeft en toch aan papieren wil geraken via een huwelijk, moet proberen hier een partner te versieren. Meestal zijn het de mannen die de vrouw manipuleren, al kan het ook andersom, ik heb zelfs al twee grijze homohuwelijken onderzocht. Grijze huwelijken leiden vaak tot schrijnende toestanden. Na drie jaar kan men scheiden zonder de voordelen te verliezen die aan het huwelijk waren gekoppeld, denk aan de verblijfsvergunning maar ook aan sociale zekerheid of een uitkering. Dus wat zien we vaak gebeuren? Na drie jaar en één dag trapt manlief het af, in sommige gevallen blijft de vrouw zelfs achter met een kind. Bébés papiers, een nieuwe trend. Kinderen worden speciaal verwekt om een schijnhuwelijk te doen lukken”.

–          Hoe bewijs je dat een gepland huwelijk grijs is?

Coremans: “Erg moeilijk, want ze weten hun slachtoffers te kiezen. Vaak oudere vrouwen die in de puree zitten. Twee keer gescheiden, werkloos met een stel kinderen,  eenzaam en snakkend naar affectie. Of anders pikken ze er jonge meisjes uit die hun ganse leven in een instelling hebben gezeten en nooit liefde hebben gekregen, die vallen voor de eerste de beste don Juan. Hoog opgeleide vrouwen komen we zelden of nooit tegen”.

Calie: “Je mag nooit op het uiterlijk afgaan, maar soms zie je het meteen. Als een zwaarlijvige vrouw met een slecht gebit en onverzorgd haar komt aanzetten met een veel jongere gigolo, dan klopt er iets niet. Ik zeg dat ook vlakaf tegen zo’n gast, maar dan voeren ze hun nummertje op. ‘U vergist zich. Ze is echt de liefde van mijn leven, ik val trouwens op mature vrouwen”.

–          Moet je zo’n vrouw niet op andere gedachten brengen?

Coremans: “Sneller gezegd dan gedaan. Verliefde vrouwen, dat is het ergste wat er bestaat, die zijn voor geen rede vatbaar. Tranen dat er tijdens zo’n gesprek vloeien. Ik heb altijd een doos kleenex op mijn bureau staan, op het einde van de week is die leeg”.

Calie: “Ik ben daar hard in. Mevrouw, zeg ik, bekijk nu eens die twee foto’s. Gelooft ge nu echt dat die bink op u verliefd is, terwijl er zoveel jonge, knappe meisjes rondlopen? Maar zoals Wendy zegt, ze willen niet luisteren”.

–          Jullie opdracht is niet alleen preventief. Behalve geplande huwelijken worden ook afgesloten huwelijken onderzocht. Op welke basis?

Coremans: “Als er een klacht wordt neergelegd en uit ons onderzoek blijkt dat die gegrond is, kan de procureur voor de rechtbank de nietigverklaring vorderen. Dat is altijd een race tegen de tijd, want als het koppel na drie jaar uit elkaar gaat, wordt het veel moeilijker om de verblijfstitel nog ongedaan te maken. Meestal start zo’n onderzoek  met de wijkagent die vaststelt dat een pas getrouwd koppel helemaal geen gemeenschappelijk leven heeft. Of we krijgen een tip van familie of buren, doorgaans mensen uit dezelfde cultuur.  We springen daar voorzichtig mee om, want soms schuilt er een aanslepende vete achter. Vaak zijn de tipgevers slachtoffers van grijze huwelijken die nattigheid voelen. We zijn pas getrouwd, komen ze dan vertellen,  maar mijn man ziet mij niet meer staan”.

Calie: “Je moet dat soms wel met een korrel zout nemen. Er komen ook klachten van partners die willens wetens in een schijnhuwelijk zijn gestapt, maar zich anders voordoen. Ze stappen naar de politie omdat de andere zich niet aan de afspraken heeft gehouden, door bijvoorbeeld te verdwijnen zonder te betalen zodra hij zijn papieren heeft. Dan krijg je vaak het hele verhaal. Dat de man papieren wilden om een uitkering te versieren. Twee keer langs de kassa passeren dus, want ’s nachts ging hij al in het zwart werken in de Abatoir.  We moeten daar niet flauw over doen, ze willen allemaal in België verblijven voor onze sociale voorzieningen ”.

Coremans: “Via dat soort klachten kennen we ook de tarieven voor een schijnhuwelijk. Dat staat nergens op papier, alles gaat handje contantje. Schijnhuwelijken zijn keiharde business, en het is de partner met papieren die meestal de eisten stelt. Och arme, denk je, als je weer zo’n jong meisje met een veel oudere man ziet opdagen. Maar dat meisje heeft haar condities opgelegd, en niet alleen financieel. ‘Okay’, zegt ze, ‘je mag een paar onderbroeken in mijn kleerkast komen leggen. En je mag twee maanden komen logeren, de periode waarin de politie een onaangekondigd huisbezoek kan brengen. Maar jij slaapt op de bank en handen thuis. En na die twee maanden eruit, zonder discussie’.  Als je in het rijksregister kijkt, ontdek je vrouwen die al vijf keer getrouwd zijn, om de drie jaar een nieuwe man. Die hebben een half appartement met schijnhuwelijken afbetaald”.

Wendy Coremans (foto Saskia Vanderstichele)

Wendy Coremans (foto Saskia Vanderstichele)

–          Liefde en huwelijk zijn cultureel bepaalde concepten. Is het dan niet lastig om pakweg Marokkaanse of Turkse trouwplannen te beoordelen?

Calie: “We zijn daar voor opgeleid. Ik heb mijn team laatst nog naar een studiedag over het huwelijk in Marokko en het functioneren van Marokkaanse families gestuurd. Anderlecht is ook geen dorp, ik ga al dertig jaar dag in dag uit met mensen van alle mogelijke culturen om. In ons korps zitten intussen verschillende allochtonen, en we kunnen altijd ook op onze tolken terugvallen”.

Coremans: “Ach, je leert het ook al doende. Toen ik zes jaar geleden begon, stond ik versteld dat Afrikaanse vrouwen over hun man als ‘monsieur’ spraken. Zo afstandelijk, dacht ik, dat zal wel een schijnhuwelijk zijn. Intussen weet ik dat het om een traditie gaat”.

Calie: “Voor alle duidelijkheid: met liefde heeft ons werk weinig te maken. Partners hoeven helemaal niet verliefd te zijn om een wettelijk huwelijk aan te gaan. Een gearrangeerd huwelijk?  Perfect legaal, zolang het opzet niet frauduleus is. Dat is onze kerntaak: aantonen dat het de trouwers alleen om de papieren te doen is”.

–          Welke vragen stellen jullie tijdens een interview?

Coremans: “Vroeger gebruikten we een vaste vragenlijst, totdat we ontdekten dat die op allerhande internetfora circuleerde. Sommigen zaten in de wachtzaal met een kopie in de hand. Het begon op te vallen, ze gaven het antwoord al voor het einde van de vraag”.

Calie: (grinnikt) “Ook meegemaakt: een man kon een vraag niet beantwoorden. Maar ik weet wel hoeveel ze weegt, zei hij fier. Ik was helemaal niet van plan die vraag te stellen, maar ze stond wel op de lijst die ze van het internet halen”.

Coremans: “Grijze huwelijken zijn moeilijk te bewijzen  omdat de partners echt samenleven en elkaar goed kennen. Maar een echt schijnhuwelijk? Als je goed doorvraagt, vallen de meesten door de mand. Variatie inbouwen, is de kunst, en thema’s uitdiepen. Hoe goed kennen ze de gezinsituatie van hun aanstaande? Als je op trouwen staat, mag je wel weten hoeveel broers en zussen je partner heeft”.

Calie: “Sommige verhalen zijn echte evergreens. Marokkanen bijvoorbeeld hebben elkaar altijd in hetzelfde café ontmoet, op de hoek naast de Beurs”.

Coremans: “Oh ja? Bij ons zijn tram 55 en het Atomium de klassiekers. En als ik naar hun voorbije weekend pols, zijn ze altijd een snack gaan eten”.

–          Hoeveel foute antwoorden kan een stel zich permitteren?

Coremans: “Het is echt niet zo dat we voor de minste tegenspraak negatief adviseren. Een paar missers, dat zou mij ook overkomen. Maar wat als de versies helemaal uiteenlopen? De vrouw zegt dat ze het hele weekend samen televisie hebben gekeken, terwijl de man beweert dat hij de hele tijd in de garage van zijn buur aan een auto heeft zitten sleutelen. Het blijft me verbazen hoe slecht ze zich voorbereiden. Eén gezamenlijk cafébezoek volstaat echt niet om de violen gelijk te stemmen en ons te misleiden”.

Calie: “Soms zitten ze in de wachtzaal nog te bespreken wat ze ons gaan wijsmaken. Dat valt natuurlijk op, onze collega’s van het onthaal hebben hun ogen ook niet in hun zak. Ik heb er al eentje betrapt die tijdens het interview onder de tafel zat te sms’en naar zijn vrouw in de wachtzaal. Sindsdien moeten alle gsm’s tijdens het gesprek op tafel”.

–          Stellen jullie ook intieme vragen? Zelfs over het seksleven van de aanstaanden?

Coremans: “Dat gebeurt. Ze zijn overigens niet verplicht te antwoorden, dat wordt hen bij het begin van iedere sessie duidelijk verteld. Maar intieme vragen kunnen nuttig zijn. De eerste kus, de eerste keer seks, dat zijn vragen waar ze zich op voorbereiden. Vreemd genoeg laten velen zich verrassen als je vraagt wanneer ze het laatst seks hebben gehad. Ik begin daar zelf niet graag over, zeker niet als aan de overkant een piepjong meisje met een hoofddoek zit dat te verlegen is om je zelfs maar aan te kijken”.

Calie: “Latino’s hebben daar geen moeite mee, Brazilianen bijvoorbeeld doen niks liever dan over seks praten. Wat ook een goeie is: heeft uw partner intieme lichaamskenmerken waarvan alleen u op de hoogte bent? Ik vraag dat meestal op het einde, als ik nog twijfels heb. Zo was er een vrouw die meteen opbiechtte dat haar man een schoonheidsvlek op zijn geslacht had.  Bon, dacht ik, dat weten we dan ook weeral. Toen haar man binnenkwam, moest ik dat natuurlijk checken. Een intiem kenmerk waar enkel zijn vrouw van wist? J’ai une tache de beauté sur mon sexe, zei hij, en als u wilt, laat ik het even zien”.

–          Door de strengere controles op schijnhuwelijken prefereren steeds meer gegadigden een verklaring van wettelijk samenwonen. Kunnen jullie daar tegen optreden?

Coremans: “Nu wel, de nieuwe wet geldt ook voor wettelijk samenwonen. Vroeger was het dweilen met de kraan open. Ik heb het zelf gezien op het stadhuis van Schaarbeek: koppels die door de ambtenaar van burgerlijke stand werden geweigerd, gingen een loket verder een ticket nemen voor wettelijke samenwonen. Dat werd niet gecontroleerd, terwijl het statuut evengoed recht geeft op een verblijfsvergunning en andere voordelen”.

–          Klinkt als het eeuwenoude spel van stropers en boswachters.

Calie: “De creativiteit kent geen grenzen. We hebben het nog niet over carrouselhuwelijken gehad, in Anderlecht een specialiteit van de Pakistani. Ze zijn getrouwd in Pakistan, maar zien meer toekomst in België. Wat doen ze dan? Ze scheiden ginder, en verhuizen naar België waar ze een schijnhuwelijk aangaan. Na drie jaar scheiden ze opnieuw, en hertrouwen in Pakistan met hun eerste vrouw. En dan komt het doel in zicht: na een paar jaar kunnen ze de hele familie met kinderen en al in het kader van gezinshereniging naar België laten overkomen”.

Coremans: “Ik heb een grijs carrouselhuwelijk gekend van een Belgische vrouw met een veel jongere Marokkaan. Hij had een tatoeage op zijn borst, van zijn moeder zogezegd. De vrouw was tot over haar oren verliefd en geloofde alles, ook dat hij drie jaar lang geen seks wilde omdat hij haar zo erg respecteerde. Natuurlijk heeft hij haar in de steek gelaten zodra zijn statuut in orde was, ze was er intussen trouwens achter gekomen dat de naam op zijn borst die van zijn Marokkaanse echtgenote was.  Zie je, dat is een verhaal op zich. Die Marokkaanse echtgenote stond eerst sceptisch tegenover het plan. Migreren naar België via een schijnhuwelijk?  Allemaal goed en wel, maar wat als je ginder echt verliefd wordt? Om haar gerust te stellen, heeft hij die tatoeage laten zetten”.

–          Is België een dankbaar land voor huwelijksmigranten?

Coremans: “Toch wel. In Nederland is de wet veel strenger, daarom is de Belgische route er zo populair. Een illegaal komt met een Nederlands meisje naar België, ze doen hier een huwelijksaanvraag en keren terug zodra de papieren in orde zijn.  Ze kunnen ook blijven plakken, of terugkeren maar toch een fictief adres aanhouden zodat ze hier een uitkering kunnen ontvangen.

–          hoe schoon toch, de liefde. Kunnen jullie daar zelf nog in geloven?

Calie: “Mijn maken ze niks meer wijs, ik ben intussen trouwens zelf een gescheiden vrouw van vijftig”.

Coremans: “Geloof het of niet, maar ik ben een maand geleden met mijn  vriend getrouwd”.

 

 

5 gedachten over “De jacht op schijnhuwelijken

  1. Leen Sterckx - Femma

    Aan de redactie van Knack,
    Betreft: het artikel “De jacht op schijnhuwelijken. ‘Verliefde vrouwen, dat is het ergste wat er bestaat’. In Knack nr. 45, 2013
    Als Belgische vrouw in een relatie met een buitenlandse man en tevens onderzoeker op het gebied van migratiehuwelijken, ben ik bekend met de vooroordelen die er over ‘mijn soort’ relatie bestaan. Toch vond ik het schokkend te lezen hoe twee Brusselse politiemensen zich laten leiden door stereotiepe beelden bij de ‘jacht op schijnhuwelijken’ en hoe vanzelfsprekend legitiem zij dit vinden, getuige hun uitlatingen in het interview. Er bestaan zonder twijfel schijnhuwelijken waar Belgische vrouwen en hun kinderen het slachtoffer worden van een berekenende buitenlandse man. Toch zijn er goede redenen om te stellen dat het wel wat minder mag, deze stereotypering van het schijnhuwelijk. In de eerste plaats, omdat zo de ‘grijze huwelijken ’die niet aan het stereotiepe plaatje beantwoorden, maar waarin wel degelijk slachtoffers in de maak zijn, door de mazen van het net glippen. Controleurs die gespitst zijn op de ‘naiëve blanke vrouw met een doortrapte niet-westerse man’ hebben hoogstwaarschijnlijk een blinde vlek voor grijze huwelijken waarin een Belgische man wordt misleid door een buitenlandse vrouw. En er zijn vooralsnog in absolute aantallen veel meer gemengde relaties van Belgische mannen dan van Belgische vrouwen, waarin dit mogelijk aan de orde is. Ik verwacht van deze politiemensen al helemaal geen gevoeligheid voor situaties waarin de buitenlandse partner misleid wordt door een kwaadwillende Belgische man of vrouw. Buitenlandse vrouwen én mannen die met de beste intenties een relatie zijn aangegaan waarin ze kwetsbaar zijn voor misbruik en uitbuiting omdat ze voor hun verblijfsrecht afhankelijk zijn van hun Belgische partner, bestaan ook.
    In het interview worden Belgische vrouwen die een relatie aangaan met een niet-westerse man door de geïnterviewde politieambtenaren en door uw reporter volledig gediskwalificeerd: ze zijn onaantrekkelijk, dom en verblind door verliefdheid; je moet ze kortom niet serieus nemen. Hun partners zijn per definitie onoprecht, volgens Coremans en Calie, en dat op basis van het feit dat ze voor een in hun ogen onaantrekkelijke vrouw kozen. Met betrekking tot Turken en Marokkanen wordt in het interview gesteld dat ‘liefde en huwelijk cultureel bepaalde concepten’ zijn. Mag ik ‘vrouwelijk schoonheidsideaal’ aan dat rijtje toevoegen’? Blijkbaar bestaat het niet dat mensen andere kenmerken dan een slanke lijn en rechte tanden waarderen in een partner en er zijn geen andere motieven voor een huwelijk dan de zuivere liefde. Zouden de politievrouwen een willekeurig huwelijk van twee Belgen langs diezelfde meetlat durven leggen?
    Ook het argument dat het bewijs dat het om een schijnhuwelijk gaat, omdat mijnheer na drie jaar en één dag de benen neemt houdt geen steek. Schijnhuwelijken zijn inherent aan een systeem waar het huwelijk een van de weinige manieren is waarop niet-westerse buitenlanders toegang kunnen krijgen tot een leven in Europa. In de statistieken zijn huwelijken van westerse vrouwen met niet-westerse mannen zijn inderdaad kampioen echtscheiding en inderdaad is er een piek na de periode waarin de buitenlandse man voor zijn verblijf afhankelijk is van zijn echtgenote. Daar zijn echter andere verklaringen voor dan ‘zie je wel: schijn’. Ook veel relaties van twee Belgen lopen binnen de drie jaar stuk met als verschil dat er dan nog niet is getrouwd. Gemengde paren trouwen vaker en sneller: dat is vaak de enige manier om rechtmatig met de buitenlandse partner in België te kunnen samenleven. Cultuurverschillen en verschillende opvattingen over man-vrouwverhoudingen zorgen er bovendien voor dat velen, die indertijd oprecht verliefd en met de beste bedoelingen in het huwelijksbootje stapten, er binnen de drie jaar achter komen dat ze niet samen kunnen leven. Als ze het nog enigszins met elkaar kunnen vinden komen ze dan niet zelden overeen om te wachten met de scheiding, tot de buitenlandse partner in aanmerking komt voor zijn zelfstandige verblijfsvergunning. Want misschien gun je hem nog wel dat hij in Europa kan blijven om bijvoorbeeld zijn kind te zien opgroeien, wat weer een andere invalshoek is op de ‘bébés papiers’. Zouden we contact houden met een kind, na echtscheiding, of zelfs bijdragen aan de opvoeding, zo onredelijk vinden als de vader papa een blanke Belg was?
    Ondertussen mogen Belgische vrouwen in een gemengde relatie en hun partners zich bij de controle op schijnhuwelijken verwachten aan een grondige schending van hun privacy, aan vragen die we in alle andere omstandigheden onbehoorlijk zouden vinden en mogen ze klaarblijkelijk worden geschoffeerd door de politieambtenaren die een oordeel moeten gaan vellen over hun toekomst.
    Het artikel met als ondertitel ‘Verliefde vrouwen, dat is het ergste wat er bestaat’ draagt bij aan de negatieve stereotypering van vrouwen in een gemengde relatie en hun partners. Zoveel kans krijgen we niet om blind te zijn van verliefdheid. Of denken de politievrouwen werkelijk dat ze de eersten zijn die aan een blanke vrouw met een niet-westerse man de vraag stellen, of het hem niet om de papieren te doen is? Opboksen tegen dit soort vooroordelen is voor ons dagelijkse kost. Wat niet wegneemt nogmaals, dat het voor ons schokkend was vast te moeten stellen dat ambtenaren – van wie we toch mogen verwachten dat ze enige objectiviteit betrachten in hun beoordeling van mensen – juist zonder gene de meest kwetsende vooroordelen als uitgangspunt nemen.

    Met vriendelijke groet
    Leen Sterckx
    Femma Kleur-rijk, een groep van en voor Belgische vrouwen in een bi-culturele relatie
    http://www.kleur-rijk.be

    1. Marianne Kokshoorn

      Een haarscherpe conclusie van Leen Sterkcx , Chapeau. Uit mijn hart gegrepen. Ondanks dat ik zelf in dit werkveld heb gewerkt in Nederland en ook de nodige schijnhuwelijken heb onderkend, liet ik mij nooit zo denigrerend uit over met name de “schoonheid”van vrouwen of het gigologedrag van mannen. In landen rondom Turkije en verder is het trouwens niet heel bijzonder dat mannen ook huwen met oudere vrouwen. Onder Afghanen zijn er ook genoeg die ook in Nederland een relatie onderhouden maar ondertussen zijn ze getrouwd in Aghanistan. Maar de uitzonderingen worden niet meer gezien door dit soort “ambtenaren” die zelfs in een interview zich zo denigrerend durven uit te laten. Ik ben erg blij met mijn Afghaanse partner , maar de familie kwam al heel snel toetsen of ik het wel meende met hem. Kijk omgekeerde toetsing en terecht. Er is leeftijdsverschil, maar we gaan er helemaal voor. Samen wonen, samen werken (er wordt een winkel geopend binnenkort) en samen liefhebben, en zorgen voor ook de familie in Afghanistan, gezamenlijk met andere broers en zussen. Maar……ook wij worden onderworpen aan een onderzoek schijnhuwelijk.. We wonen naast de burgemeester in een redelijk kleine omgeving. Met hem hebben we onze wens besproken. Hij zwaait altijd is erg vriendelijk, maar de angst regeert kennelijk. De regeltjes van Brussel moeten gevolgd worden.

  2. Lavers

    schijnhuwelijken. Men spreekt hier altijd over vrouwen maar er zijn 3x meer mannen die zich laten verleiden .Zo had ik een Afrikaanse vriendin zonder papieren die de wet en mogelijkheden 10X beter kent dan ikzelf. Na 4 maanden of juister 10 dagen samen door te brengen wou ze een samenlevingscontract. Nu was er voor mij al een ander geweest die het ook niet zag zitten om direct te huwen/samen leven.1 week na mijn afwijzing wegens onvoldoende elkaar te kennen had ze via een advertentie iemand anders weten te strikken en 2 maand later heeft ze een samenlevingscontract binnen. Blijkbaar geen enkel probleem in Wallonië ha,ha schijnhuwelijken worden enkel in het Vlaamse gedeelte en Brussel gecontroleerd ha,ha België het meest komische land ter wereld.

  3. mocro

    Zelf ben ik ook een slachtoffer geworden van een schijnhuwelijk. Ik heb het bij alle mogelijk instanties aangegeven. Bewijslast aangevoerd. Er word niks gedaan. We zijn inmiddels 3 maanden later en geen reactie van de DVZ alleen, een brief van de burgelijkestand dat het huwelijk niet word erkend. Nu ben ik zelf terug naar land van herkomst om een scheiding aan te vragen. Het is een illusie dat je word geholpen. Ik voel mijn in de steek gelaten. Het lijkt als je een man bent van buitenlandse afkomst; dat er word gedacht eigen schuld dikke bult.

  4. David

    Dacht warempel een artikel uit Humo gelezen te hebben. Sappige stijl, eerder populair dan duidend. Lust dat wel. De vraag is of je er nu wijzer uit wordt. Neen, dat word je niet. Proficiat met het artikel, prachtig neergeschreven. Credits daarvoor. Maar zulke getuigenveslagen, gefingeerd of niet, zijn geen journalistieke klappers. De eerlijk geposte reactie er op, van mensen uit het milieu, die zich aangevallen of verraden voelen. Ook schijn, want een echte onderzoeken laat zich daar niet mee in. En vervalt niet in spiegelen naar eigen situatie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.