Het Grote Assisendebat: Jef Vermassen vs Raf Verstraeten

Knack, 2 december 2015

De commissie van de Kamer is begonnen met de bespreking van Potpourri II, een wetsontwerp dat de doodsteek geeft aan het Hof van Assisen. Moord, doodslag, terrorisme, de zwaarste misdaden kunnen naar de correctionele rechtbank worden gestuurd. Een zware vergissing, vindt strafpleiter Jef Vermassen. Eindelijk, verzucht zijn collega Raf Verstraeten. Een debat over de populairste erfenis van Napoleon. 

Jef Vermassen en Raf Verstraeten (foto: Franky Verdickt)

Jef Vermassen en Raf Verstraeten (foto: Franky Verdickt)

 

Volgens de encyclopedie is een potpourri een geurig kruidenmengsel, ideaal als luchtverfrisser. Dank zij minister van justitie Koen Geens (CD&V) behoort het begrip voortaan ook tot het Wetstraat-jargon. Potpourri staat voor een amalgaam van kleine en grote hervormingen om justitie efficiënter te maken, zoals voorzien in het in mei goedgekeurde Justitieplan. De eerste van de vier geplande uitvoeringswetten werd vorige maand door het parlement goedgekeurd. Potpourri I, een reeks maatregelen om de burgerlijke rechtspleging te stroomlijnen, oogstte verdeelde reacties. Ruikt onfris, klonk het nogal voorspelbaar bij critici die vooral vrezen dat de toegang tot justitie duurder en daardoor ook minder democratisch wordt.

 

Onfris ruiken? Potpourri II, met strafrecht en procesvordering als toepassingsgebied, wordt door tegenstanders nu reeds als een stankgolf omschreven. Het wetsontwerp, dat begin volgend jaar moet worden goedgekeurd, belooft dan ook een mijlpaal te worden. Potpourri II komt de facto neer op het afschaffen van de hoven van assisen. Nominaal blijft juryrechtspraak bestaan, echt afschaffen kan alleen als de grondwet wordt gewijzigd. Zo blijven politieke misdrijven en drukpersmisdrijven de exclusieve bevoegdheid van assisenhoven. Nogal smal als existentiële basis, want beide misdrijven worden nooit strafrechtelijk vervolgd. Potpourri II maakt echter alle misdaden, ook moord, doodslag en terrorisme, ‘correctionaliseerbaar’. Kamers van Inbeschuldigingstelling kunnen kiezen of ze een zaak naar een assisenhof dan wel een correctionele rechtbank verwijzen. Verwacht wordt dat ze systematisch voor de laatste optie zullen kiezen, tenslotte is de hervorming er vooral gekomen als antwoord op de klaagzang van de magistratuur over de trage, geldverslindende werking van juryrechtspraak.

De zaak ligt erg gevoelig. Assisen heeft behalve hevige tegenstanders ook fervente voorstanders, en niet alleen onder assisenpleiters en rechtbankjournalisten. Het afschaffen van het enige forum waarop het volk direct bij de rechtspleging wordt betrokken, is politiek delicaat. Aanvankelijk stuurde minister Geens dan ook op een compromis aan. Ernstige misdaden tegen politiemensen zouden nog onder de exclusieve bevoegdheid van de assisenhoven vallen, net zoals misdaden waarbij minderjarigen betrokken zijn en waarbij de burgerlijke partijen zich tegen een correctionalisering verzetten. Die piste werd evenwel door de Raad van State afgekeurd als strijdig met het grondwettelijke gelijkheidsbeginsel.

 

Pro of contra assisen? Knack verenigde beide kampen rond één tafel.  Strafpleiter Jef Vermassen (68) is met bijna 100 assisenprocessen op zijn palmares een vanzelfsprekend voorstander. Zijn opponent komt al evenzeer beslagen op het ijs. Raf Verstraeten (55) is niet alleen advocaat, gespecialiseerd in fiscaal en financieel strafrecht. De Leuvense professor strafrecht en strafvorderingsrecht trok aan de kar bij eerdere pogingen om assisen te hervormen, hij gaf zelfs zijn naam aan de expertencommissie die elf jaar geleden met dat objectief door de toenmalige minister van justitie Onkelinx werd opgericht.

-  2004, dat is een eeuwigheid en verschillende ministers van justitie geleden. Waarom heeft de hervorming zo lang op zich laten wachten?

Raf Verstraeten: ‘Geen politiek draagvlak. Dat was de boodschap van minister Onkelinx toen we haar ons rapport presenteerden. We hadden er een jaar lang hard aan gewerkt, tientallen uiteenlopende meningen gepolst. Binnen de commissie was een ruime meerderheid gewonnen voor het afschaffen van assisen. Als alternatief stelden we een gemengde rechtbank voor, naast beroepsmagistraten zouden ook leken over de zwaarste misdrijven oordelen. We behielden dus de inspraak van het volk, een klassiek argument pro assisen. In tegenstelling echter tot de volksjury, waarvan de leden voor slechts één zaak worden uitgeloot, opperden we de lekenrechters na een selectie voor een periode van een jaar aan te duiden, een manier om meer voorbereiding en competentie toe te laten. Onkelinx heeft ons plan wel afgetoetst, maar ze kwam algauw van een koude kermis terug. Van links tot rechts, Vlamingen of Franstaligen, geen enkele partij wilde aan assisen raken. Ze heeft ons dan de opdracht gegeven plan B uit te werken: assisen behouden maar moderniseren. Ook daar hebben we veel energie ingestoken, maar toch heeft het nog tot 2009 geduurd vooraleer een eerste, mijns inzien te voorzichtige, hervorming werd goedgekeurd. Het motiveren van de schuldvraag, een eis die later door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens werd afgedwongen, zat al in ons plan B’.

Jef Vermassen: ‘Ik ben destijds ook voor jullie commissie verschenen. Eerlijk gezegd, ik voelde een enorme vooringenomenheid, sommigen reageerden ronduit vijandig toen ik het waagde voor het behoud van assisen te pleiten. Ik heb toen trouwens verschillende voorstellen gedaan om de assisenprocedure te ontvetten en efficiënter te maken, maar daar is niks mee gebeurd. (bitter) Geen wonder wellicht, het was niet de bedoeling assisen te moderniseren maar af te schaffen’.

Verstraeten: ‘Vooringenomen? Dat was absoluut niet het uitgangspunt, zoals trouwens blijkt uit de diverse samenstelling. Behalve magistraten en advocaten zaten ook een rechtsfilosoof en iemand van slachtofferhulp mee aan tafel, evenals twee burgers die zelf in een assisenjury hadden gezeten. De waarheid is dat er in de loop van de debatten een ruime meerderheid ervan overtuigd raakte dat het Hof van Assisen beter kon worden afgeschaft’.

-  was dat optreden voor de Commissie Verstraeten-Frydman jullie eerste kennismaking?

Vermassen: ‘Bijlange niet, we kenden elkaar van de universiteit, ik heb zelf vijf jaar praktijkcollege gegeven in Leuven. Sterker nog, we hebben samen in assisen gestaan. Een moordpoging op een vrouwelijke psychiater in opleiding, de dader werd jaren later in Leuven Centraal doodgeschoten toen hij een vrouwelijke cipier had gegijzeld. We stonden allebei aan de kant van de burgerlijke partijen, Raf voor het ziekenhuis, ik voor het slachtoffer. Je hebt dat trouwens puik gedaan, we zouden samen een complementair assisenduo kunnen vormen (lacht)’.

ook wijlen Piet Van Eeckhaut was vol lof toen hij u als tegenstander ontmoette voor het Gentse Hof van Assisen. En dat voor een gezworen tegenstander van assisen, liet hij zich ontvallen

Verstraeten: (verrast) ‘Heeft hij dat gezegd? Dat wist ik niet, al herinner ik me die moordzaak nog al te goed. Ik heb vier assisenzaken gedaan, allemaal in een vroegere fase van mijn carrière. Uitermate boeiend, als jurist en als mens. Maar die ervaringen hebben niets veranderd aan mijn overtuiging dat assisen niet de beste manier is om justitie te bedrijven. Dat heeft me uiteraard niet belet om telkens mijn beste beentje voor te zetten. Als je een opdracht van een cliënt aanvaard, moet je voluit gaan’.

u bent een fervent voorstander van assisen. Logisch, zegt de volksmond, Jef Vermassen verdient een dikke boterham met het bespelen van volksjury’s.

Vermassen: ‘Ach, de volksmond. Als het me louter om het eigenbelang te doen was, dan zou ik liever vandaag dan morgen assisen afschaffen en alles aan beroepsrechters overlaten. Dat zou het werk veel simpeler maken voor een advocaat die negen keer op de tien aan de kant van de burgerlijke partij staat. Ik zou dan geen energie meer moeten steken in het weerleggen van juridische nonsens die tegenpartijen soms verkopen, de trucen van de foor waarmee ze een jury proberen te misleiden. Bij beroepsrechters pakt dat niet, die kijken daar los door. Nee, ik verdedig assisen vanwege het maatschappelijk belang. Napoleon, de man die grotendeels aan de basis ligt van onze juryrechtspraak, vond dat men alleen de beste voorzitters naar de hoven van assisen mocht sturen. Assisen, zo besefte hij, was het kijkvenster op justitie. Dat geldt nog altijd, een assisenproces is het enige moment waarop de burger voeling heeft met justitie. Dat gaat verder dan de verslaggeving in de media, dank zij de volksjury is er sprake van actieve betrokkenheid. Assisen blijft cruciaal voor het vertrouwen in justitie, de volksjury geniet trouwens een immense populariteit. In feite wil alleen intellectueel Vlaanderen koste wat het kost assisen afschaffen, altijd met dezelfde dooddoeners over de jury die niet representatief is en alleen uit onbenullen bestaat. In Franstalig België leven die vooroordelen niet, daar spiegelen ze zich aan Frankrijk waar assisen een onaantastbaar instituut is. Wist je dat zowat een derde van de wereld juryrechtspraak kent? In de Verenigde Staten zijn op dit eigenste ogenblik een paar honderd assisenzaken aan de gang. Mijn grote hoop is dat de MR Potpourri II alsnog in het parlement tegenhoudt, er circuleren trouwens geruchten in die zin’.

Verstraeten: ‘Ik ben niet ongevoelig voor argumenten zoals betrokkenheid en vertrouwen van de burger. Maar assisen staat voor 0,01 procent van het totale aantal strafrechtsplegingen. Geef toe, Jef, als het vertrouwen van de burger op zo’n smal segment moet berusten, dan heeft justitie een probleem. De uitdaging is om justitie zodanig te moderniseren dat ze over de hele brandbreedte vertrouwen inboezemt’.

Vermassen: ‘Maar het is me niet alleen om dat vertrouwen te doen! Ik krijg vaak aanvragen vanuit Nederland om een weekje assisen bij te wonen. Academici, magistraten, advocaten of studenten, ze vinden het allemaal even exotisch, want Nederland kent geen juryrechtspraak. Op maandag, bij het begin van het proces, maken ze er grapjes over. Lekker, we gaan bij de Zuiderburen een stukje folklore meepikken. Maar tegen vrijdagavond is de toon helemaal omgeslagen. Indrukwekkend hoe grondig jullie recht spreken, luidt het dan, daar kunnen we nog wat van leren. Die grondigheid, dat is wat assisen zo uniek en waardevol maakt. En precies die kwaliteit dreigt teloor te gaan als ze straks alles gaan correctionaliseren’.

zware zaken worden voor de correctionele rechtbank door drie beroepsmagistraten behandeld. Waarom zouden die minder secuur te werk gaan?

Vermassen: ‘Niet uit slechte wil, en vooral niet uit onbekwaamheid. Ik vrees alleen dat ze onvoldoende tijd zullen krijgen. Sinds de vorige wetswijziging van 2009 worden moordpogingen al systematisch gecorrectionaliseerd. In het begin trokken ze er een à twee volle dagen voor uit. Een moordpoging, dat is tenslotte geen bagatel, zeker niet voor het slachtoffer. Maar na een poosje is dat beginnen schuiven. Twee dagen werden herleid tot een dag, en intussen worden moordpogingen samen met vijf, zes kleinere zaken op één zitting ingepland. Zo ver staan we dus: een zware zaak waarvoor vroeger een week assisen werd uitgetrokken, wordt in een paar uurtjes letterlijk afgehaspeld. Dat is mijn grote vrees: dat we met moord en doodslag dezelfde weg opgaan. Nogmaals: niet omdat beroepsmagistraten er met hun pet zullen naar gooien, maar omdat ze onder tijdsdruk staan. Het moet nu eenmaal vooruitgaan, de hele Potpourri-hervorming staat in het teken van besparingen en efficiëntie’.

Verstraeten:  ‘Ik deel die bekommernis. Het komt erop aan de waardevolle elementen van assisen te recycleren in de correctionele behandeling. Zeker de grondigheid, al moeten we ook toegeven dat de assisenprocedure op dat vlak compleet is doorgeslagen. Alleen al de moraliteitsvraag loopt vaak oeverloos uit, met de spreekwoordelijke kleuterjuf die komt getuigen dat de beklaagde in haar klas ook al niet deugde. Dat is deels te wijten aan een scheefgegroeide advocatencultuur. Vergeleken met vroeger is het aantal  burgerlijke partijen in assisen enorm gestegen. En dan zie je dat sommige advocaten hun nummertje willen opvoeren. Zoveel mogelijk getuigen oproepen, straffe uitspraken doen om zich van hun confraters te onderscheiden en zich in de pers te profileren. Het proces Kim De Gelder was op dat vlak een dieptepunt’.

Vermassen: ‘Volledig mee eens, het inkorten van het moraliteitsverslag  was trouwens een van mijn voorstellen om assisen te moderniseren’.

u wil de grondigheid van assisen naar de correctionele behandeling overhevelen. Biedt Potpourri II daar garanties voor?

Verstraeten: ‘Nee, en dat kan ook niet in een wet worden gegoten, want elke zaak is verschillend. Je kunt geen dwingend tijdsbestek bepalen, het is aan de strafrechter om dat in te schatten. Een groot pijnpunt in België is het toelaten van mondelinge getuigen voor een correctionele rechtbank. Het is wettelijk perfect mogelijk, maar in de praktijk moet je hemel en aarde bewegen om een getuigenverhoor te bekomen. De voorzitter kan ieder verzoek afwijzen met het simpele argument dat alles in het dossier staat. Op zich klopt dat wel, er is een fundamenteel verschil met een assisenhof. De twaalfkoppige volksjury zit daar zonder enige voorkennis, daarom moet het hele onderzoekdossier mondeling worden toegelicht, stap voor stap, met alle getuigen die ooit een verklaring hebben afgelegd. Het zou krankzinnig zijn dat voor een correctionele rechtbank te doen. Toch lijkt het me zeer waardevol om tenminste de sleutelfiguren vaker te laten getuigen, zodat de rechters beter de geloofwaardigheid kunnen inschatten van verklaringen die tijdens het onderzoek tegenover de politie werden afgelegd, zonder bijstand van een advocaat. Een grotere soepelheid van de strafrechters op dat vlak zou de kwaliteit van onze justitie zeker ten goede komen. Helaas stelt het Hof van Cassatie, de instantie die erop toeziet dat verzoeken tot getuigenverhoor correct worden beoordeeld, zich te conservatief op’.

Vermassen: ‘Ik heb er weinig vertrouwen in. De ene voorzitter is natuurlijk de andere niet, maar ik vrees dat heel wat zaken op een drafje zullen worden afgehandeld. Zal ik eens een voorbeeld geven van wat met deze hervorming definitief teloor dreigt te gaan? Een jaar geleden kreeg ik op de laatste dag van een assisenproces een glas water in mijn kraag, een cadeautje van de vrouw die terecht stond voor kindermoord. Vervelend moment, maar wel verhelderend voor de jury. Haar advocaat had haar natuurlijk voor de aanvang van het proces de les gelezen. Dat ze zich rustig en onderdanig moest gedragen. De eerste dagen heeft ze dat volgehouden, maar uiteindelijk kon ze haar ware, opvliegende aard niet verbergen. Stel nu dat het proces voor de correctionele rechtbank was gevoerd, dan was het nooit zover gekomen en hadden de magistraten ook nooit hoogte gekregen van die vrouw. De persoonlijkheid van de beklaagde, ook cruciaal bij het bepalen van de strafmaat, dreigt zo grotendeels uit beeld te verdwijnen. Tijdens een ander proces stond de beklaagde vlak voor mijn pleidooi op om een bekentenis af te leggen. Het ging over de pikante, overspelige sms’jes die zijn vermoorde vriendin tijdens een vrijpartij had verstuurd, het argument waarmee zijn advocaat onweerstaanbare dwang wilde pleiten. Welnu, die sms’jes had hij eigenlijk onmiddellijk na de moord zelf geschreven en verstuurd. Die bekentenis kwam er niet spontaan, hij wist drommels goed dat ik nog tijdens het proces zijn telefonieverkeer had laten uitvlooien. Dat kon alleen met medewerking van de voorzitter die er zelf het belang van inzag. En omdat er in assisen natuurlijk tijd is voor bijkomende onderzoeksdaden. Zal men die tijd ook tijdens een correctionele behandeling maken? Ik ben bang van niet’. 

populaire kritiek op assisen: de volksjury is niet meer opgewassen tegen de complexiteit van de rechtspleging. Psychiaters die elkaar tegenspreken, dna-analyses, toxicologische rapporten, het gaat die arme juryleden duizelen.  Terechte kritiek toch?

Vermassen: ‘Allemaal fel overdreven. Experten leggen aan het begin van hun getuigenis hun methode duidelijk uit. Dat is ook noodzakelijk voor de voorzitter en zijn twee assesoren, want je moet niet denken dat alle beroepsmagistraten specialisten in genetica of toxicologie zijn. Ik denk dat men het gezond verstand van de doorsnee Vlaming schromelijk onderschat. Het klopt bovendien niet dat een jury alleen uit huisvrouwen en gepensioneerden bestaat. Op mijn laatste proces stond een moeder terecht die haar dochtertje had vergiftigd. Een van de twaalf juryleden was een apothekeres die bijzonder pertinente vragen heeft gesteld, een echte meerwaarde voor de rechtspleging’.

Verstraeten: ‘Ik twijfel niet aan de goede wil en het gezond verstand van de juryleden, maar dat volstaat niet meer om goede rechtspraak te verzekeren. In 1830 was assisen met zijn mondelinge behandeling een goed idee. Mensen waren vaak analfabeet, en de misdaden waren nog eenduidig. Maar de complexiteit is enorm toegenomen, en dan heb ik het niet alleen over dna, toxicologie en andere bewijsvoering. Je hebt zaken van terrorisme of van zwaar banditisme met heel veel beschuldigden, en die hebben allemaal recht op individueel, zorgvuldig afgewogen oordeel. Een populaire misvatting is dat recht spreken in assisen alleen draait om het juist beoordelen van feiten. Minstens even belangrijk is het correct toepassen van rechtsbegrippen op die feiten. Uitlokking, onweerstaanbare dwang, medeplichtigheid, poging, dat zijn abstracte, moeilijk af te bakenen concepten. Alleen al om het begrip poging te duiden, trek ik voor mijn studenten in Leuven een vol uur uit. Op een assisenproces worden juryleden door alle partijen om de oren geslagen met die begrippen. Aangezien ze er de inhoud niet van kennen, is de kans groot dat ze zich door de kracht van het woord laten meeslepen. Dat is gevaarlijk, zo kunnen er ongelukken gebeuren tijdens de beraadslaging over de schuldvraag’. 

-  zoals tijdens het proces over de moord op Barbara Van Oordt uit 2003. De beklaagde werd door de jury vrijgesproken, tot zijn eigen verbijstering want de bewijslast was verpletterend. Jaren later kwam de kat op de koord: een van de twaalf gezworenen, een charismatische meestermanipulator, had tijdens het schuldberaad bewust op een gerechtelijke dwaling aangestuurd. Persoonlijke wrok tegen de Belgische justitie was zijn motief. Zoiets kan toch alleen in assisen?

Verstraeten: ‘Die zaak is berucht, ze illustreert perfect het risico van een alleen zetelende volksjury. Daarom hebben we destijds in ons plan B voor minister Onkelinx een gemengd beraad voorgesteld: naast de twaalf gezworenen zouden ook de drie magistraten aan de debatten deelnemen. Daar kwam toen hardnekkig verzet tegen van assisenadvocaten. Geef toe, Jef, dat is geen toeval. Als het er op aankomt, verkiezen jullie een volksjury vooral omdat die makkelijker te beïnvloeden is dan een trio van beroepsmagistraten’.

Vermassen: ‘Ik erger me aan die wit-zwart-voorstelling, de domme volksjury tegenover de onfeilbare magistraten. Zijn beroepsrechters dan altijd zo objectief? Als ervaren strafpleiter kun je vaak het resultaat voorspellen, afhankelijk van de correctionele kamer die de zaak behandelt. Het geval is bekend van een vrouwelijke voorzitter die nooit vrijsprak, ook niet als de cliënt zo onschuldig als een kerstekind was. Zelfs de procureurs, nochtans de vervolgende partij, vonden het op de duur te gortig. Ze hebben haar weggepromoveerd naar de strafuitvoering, met als gevolg dat haast niemand nog vervroegd werd vrijgelaten. (lacht). Ik kan hier ook het voorbeeld geven van een exclusief vrouwelijk kamer die in zedenzaken systematisch veroordeelt, ook als het duidelijk om een valse aangifte gaat. Alle advocaten weten dat, ze kunnen alleen hopen op een objectieve behandeling in beroep’.

Volgens Antoon Boyen, voorzitter van het Hof van Beroep in Gent, kost een assisenproces vijf keer meer dan een correctioneel proces. De cijfers liegen er inderdaad niet om: het Hells Angels-proces in Tongeren heeft 500.000 euro gekost, dat van Dutroux en de Luikse topcrimineel Habran zelfs 5 miljoen euro. Is dat geen voldoende reden om assisen af te schaffen?

Vermassen: ‘Het kostenplaatje, nog zo’n dooddoener. Misschien moeten we het ook eens hebben over fiscale dossiers die tien jaar aanslepen om uiteindelijk op een verjaring uit te draaien. Dat noem ik pas verspilling. Assisen is traag en duur, zeggen ze. Kan zijn,  maar de beslissing van de jury is wel definitief. Als je correctionaliseert, wordt er straks ieder keer beroep aangetekend, is het niet door beklaagde die zijn schuldigverklaring of straf aanvecht, dan wel door het Openbaar Ministerie dat de straf te mild vindt’.

Verstraeten: ‘Een goede zaak trouwens dat er voortaan beroep kan worden aangetekend. Aan buitenlandse collega’s kreeg ik dat niet uitgelegd. In België kun je wel in beroep gaan als je voor een verkeersovertreding wordt veroordeeld, maar niet als je voor een zware misdaad moet terecht staan. Economische overwegingen zijn uiteraard belangrijk. Het gaat om het optimaal besteden van belastinggeld, maar meer nog om de druk op onze rechtbanken. Jaarlijks vinden in België zo’n 150 assisenprocessen plaats. Ieder keer moeten drie rechters zich minstens een week vrijmaken,  een raadsheer van het Hof van Beroep en twee magistraten uit eerste aanleg. Zoiets heeft een desastreuze impact op de werking van onze rechtbanken. Toch vind ik dat managementoverwegingen in een debat niet  mogen overwegen, efficiëntie kan nooit een excuus zijn voor gebrek aan grondigheid’.

Potpourri is maar een begin, minister Geens wil justitie grondig hervormen. Hebben jullie er vertrouwen in?

Vermassen: ‘Voor advocaten is de balans negatief. Het optrekken van de rolrechten voor burgerlijke vorderingen, het verhogen van de rechtsplegingsvergoeding, het invoeren van de 21 procent BTW-voet, op die manier wordt het een dure zaak om naar de rechtbank te trekken. Advocaten merken nu al een terugval van het aantal cliënten. Economisch zal het wel kloppen, maar als we niet opletten, wordt de drempel zo hoog dat alleen nog rijke mensen naar justitie kunnen stappen’.

Verstraeten: ‘Ik vind wel dat er op korte tijd veel is gerealiseerd. Potpourri is inderdaad maar een begin, er staat nog veel meer op de rails. Ik zit zelf in een werkgroep die zowel het strafwetboek als het strafvorderingswetboek volledig moet herschrijven. Daar wordt al heel lang over gesproken, maar dit keer ziet het er naar uit dat het echt zal lukken, wie weet zelfs nog binnen deze legislatuur’.

Vermassen: ‘Geens zet de zaken in beweging, dat compliment moeten we hem gunnen. Hij beweegt ook letterlijk, zo bracht hij onlangs een bezoek aan het Gentse justitiepaleis toen er een assisenzaak liep. Ik had gehoopt dat hij even kwam kennismaken, maar neen. Die vraag ga ik hem toch bij de eerste gelegenheid stellen: meneer de minister, heeft u eigenlijk ooit de binnenkant van een assisenzaal gezien? Ik wed van niet’.

 

foto: Franky Verdickt

foto: Franky Verdickt

.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>