Tagarchief: Vlaams Belang

Denderleeuw, zwart én divers

verschenen in Knack Magazine, 21 november 2018

“Het oude Denderleeuw komt nooit meer terug”

foto: Franky Verdickt

Zwarte Zondag zindert na in Denderleeuw. In enkele centrumscholen met een grote Afro-gemeenschap is de triomf van extreemrechts hard aangekomen. Met vallen en opstaan hadden ze van diversiteit een troef gemaakt, en nu dit. Zelfs een afgeschaft Halloween-feestje wordt als soumission geframed. Knack polst de temperatuur in de laboratoria van Denderleeuw 2.0.

Gemeenteplein, Denderleeuw. Met een honderdtal zijn ze naar de betoging gekomen, mannen en vrouwen van verschillende leeftijden. Ze zwaaien met Vlaamse Leeuw-vlaggen, de rechtse strijduitvoering zonder rode klauwen en tong. Slogans zoals ‘Red de democratie’ en ‘Wij zijn het volk’ weerkaatsten tegen de gevel van het stadhuis. Bedoeling is dat ze doordringen tot de zaal waar straks de eerste gemeenteraad sinds de verkiezingen plaats vindt. Vlaams Belang-fractieleider Kristof Slagmulders warmt zijn achterban per megafoon op. Zijn partij, die op 14 oktober van drie naar negen zetels sprong, wordt buiten de formatiebesprekingen gehouden. ‘Denderleeuw dreigt weer een linkse coalitie te krijgen’, toetert hij. ‘De wil van de kiezer wordt verkracht’. Een van die kiezers is Kamiel Van den Borre. Gedrapeerd in een leeuwenvlag verklaart hij tegenover de correspondent van een regionale krant zijn aanwezigheid. ‘Ge kunt hier ’s avonds niet meer buitenkomen, het is hier precies Zuid-Afrika’.

We laten in het midden wat een gepensionneerde Belang-stemmer zich bij Zuid-Afrika voorstelt. Feit is dat de aanwezigheid van een aanzienlijke groep nieuwkomers met een Afrikaanse achtergrond op de verkiezingsuitslag heeft gewogen. Niet alleen in Denderleeuw waar het Vlaams Belang met 26,2 procent ruimschoots de grootste partij werd. Een boogscheut hiervandaan ligt het intussen veelbesproken stadje Ninove, waar de extreemsrechtse Forza Ninove net geen volstrekte meerderheid behaalde. Lijsttrekker Guy D’haeseleer, Vlaams parlementslid voor Vlaams Belang, draait zijn hand niet om voor wat stemmingmakerij omtrent gekleurde medeburgers. Zijn ‘chocomousse-meme’ met Afrikaanse kinderen werd zelfs door N-VA-voorzitter Bart De Wever als “walgelijk” bestempeld. In Aalst nestelde het Vlaams Belang zich met 17 procent stevig op de tweede plaats, weliswaar op respectabele afstand van de ongenaakbare burgemeester Christophe D’haese die met een opvallend homogene lijst uitpakte. Geen spoor van diversiteit bij de Aalsterse N-VA, onder de 43 kandidaten figureerde wel gewezen Belang-boegbeeld Karim Van Overmeiren die een sterke persoonlijke score neerzette. Het regende de voorbije weken analyses over de nieuwe Zwarte Zondag aan de Dender. Telkens werd de olievlek Brussel geëvoceerd, een niet te stuiten sociologisch fenomeen dat via het spoor en de Ninoofse Steenweg diversiteit en verfransing over deze hoek van Oost-Vlaanderen verspreidt. Even onvermijdelijk werd ingezoomd op  een welbepaalde categorie van nieuwkomers die met de interne migratiegolf in de Denderstreek kwam aanspoelen. Zowel in Aalst, Denderleeuw en Ninove als in Liedekerke en Erembodegem ontstonden de voorbije jaren grote gemeenschappen met roots in Sub-Saharaans Afrika.

Halloween

De snelheid waarmee deze ontwikkeling zich voltrok, blijkt nog het best uit cijfers van de Katholieke Centrumschool Denderleeuw. In het jaar 2000 telde de basisschool 4 procent kleuters en leerlingen met een niet-Nederlandstalige achtergrond. In 2005 was het aandeel al tot 18 procent opgelopen, dit schooljaar werden 52 procent allochtonen ingeschreven. ‘Die groep is heel divers’, zegt Joris Breynaert. ‘We hebben een tachtigtal moslims, meestal van Marokkaanse en Turkse afkomst. Je vindt hier ook Oost-Europeanen, Latijns-Amerikanen en zelfs enkele Walen. Maar veruit de grootste groep heeft roots in Centraal Afrika, vooral in Congo. 200 kinderen in totaal, dat is haast een school op zichzelf’. Breynaert, jarenlang directeur van het KCD, momenteel coördinerend directeur van de overkoepelende scholengemeenschap De Zevensprong, is nog niet bekomen van de verkiezingsuitslag. ‘Draai of keer het zoveel als je wilt’, zegt hij, ‘maar ruim een kwart van de kiezers heeft op 14 oktober een veto tegen diversiteit uitgesproken. Stuur die Afrikanen terug, was de impliciete boodschap, als het niet naar Congo is, dan tenminste naar Brussel waar ze vandaan komen. Absurd, alsof de lokale politiek enige invloed heeft op sociologische realiteiten zoals interne migratie. Maar dat besef sijpelt bij deze kiezers niet door. Ze hebben massaal gestemd op een partij die hen met populistische slogans laat geloven dat de verkleuring van Denderleeuw echt kan worden omgekeerd’.

Griet Daem, directrice van basisschool ’t Landuiterke, net als KCD onderdeel van De Zevensprong, deelt het onbehagen. De maandag na de verkiezingen zag ze de mails binnenlopen. Enkele ouders maakten hun beklag over het schrappen van het jaarlijkse halloweenfeest. ‘Een beslissing die al in de zomer, bij de planning van het schooljaar, werd genomen’, zegt Daem die we bij de collega’s van KCD ontmoetten. ‘Gedragen door het team, nogal wat leerkrachten vinden Halloween maar een commercieel nepfeest dat bovendien heel wat kleuters angst aanjaagt. En ja, er was nog een bijkomende reden. Een kleine minderheid van onze Afrikaanse ouders houdt zijn kinderen thuis tijdens halloween. Om religieuze redenen, het gaat om leden van bepaalde evangelische kerken waar een taboe geldt voor alles wat met de dood te maken heeft’. Het was op die bijkomende reden dat de klagers in hun gecoördineerde en opvallend getimede schrijfactie focusten. Halloween mag dan Amerikaanse import zijn, het schrappen van het feest werd één dag na de verkiezingen anders geframed: het was een kaakslag voor de Vlaamse identiteit en een zoveelste knieval voor de vreemdelingen die de school en bij uitbreiding heel Denderleeuw overspoelen. Een schoolvoorbeeld van identitaire recuperatie, vergelijkbaar met de heisa die de Brugse N-VA-senator Pol Van den Driessche enkele weken eerder maakte over omdopen van de Kerstmarkt tot Wintermarkt.

De anekdote speelt zich niet toevallig af in de Kruisstraat waar basisschool ’t Landuiterke een tweede campus heeft. De diversiteitsindex ligt er nog hoger dan bij KCD, waarmee het schooltje overigens een getrouwe afspiegeling biedt van haar omgeving. De wijk Leeuwbrug vlakbij het station is erg in trek bij nieuwkomers, vaak mensen uit de Afrikaanse gemeenschap in Brussel die door de lage vastgoedprijzen worden aangetrokken. Hier vind je nog een royaal rijhuis voor 150.000 euro, huurprijzen liggen de helft lager dan in de hoofdstad. Met de trein is het bovendien maar een kwartier sporen naar het werk of de familie in de hoofdstad. Maar er is nog een pull factor: onderwijs. ‘Afrikaanse ouders zijn net zoals alle ouders’, zegt Breynaert. ‘Ze willen het best mogelijke onderwijs voor hun kinderen, bij voorkeur in Vlaanderen. Niet dat het voor kinderen altijd een cadeau is. We schrijven soms leerlingen in het vijfde of zesde leerjaar in die recht uit Franstalig onderwijs komen en een grote achterstand voor Nederlands en wiskunde hebben. Niet simpel, voor het kind noch voor de school’.

’t Landuiterke voert een eigen spreidingsbeleid. Een twaalftal kinderen neemt ’s morgens bij het station de bus naar de veel wittere hoofdschool in de Landuitstraat. ‘Een confronterende ervaring”, zegt Daem die de kinderen vaak begeleidt. ‘Zwarte kinderen die luid praten, en dan soms nog in het Frans. Voor sommige busgebruikers is dat een brug te ver. Ze spuwen hun gal, zonder te beseffen dat onze leerlingen hen wel begrijpen. Heel wat van die kinderen zijn echte polyglotten, we zijn hier trouwens een perfect tweetalige generatie aan het klaarstomen’.

jobs, jobs, jobs

De ‘invasie’ terugdraaien? Een blik op de speelplaats van de KCD zou moeten volstaan om die illusie te kelderen. Kinderen ravotten als vanouds, zichtbaar kleurenblind. ‘In het begin registreerden we wel eens een ongepaste opmerking’, zegt Ann Van Durme die Breynaert als directeur is opgevolgd. ‘Dan klonken er kreten zoals ‘vuile zwarte’. Ik ben niet zeker of het racistisch bedoeld was, het blijven tenslotte kinderen. Maar de jongste jaren horen we helemaal geen wanklanken meer. Het zijn volwassenen en gepensionneerden die moeite hebben met de veranderingen, voor deze kinderen is diversiteit vanzelfsprekend. Ze zijn de toekomst van Denderleeuw, een toekomst die we hier zo goed mogelijk voorbereiden. Natuurlijk heeft onze school wat heet een moeilijk publiek. We scoren erg hoog in de SES-cijfers, vooral door de anderstalige thuissituatie. Dat heeft ook een voordeel in het Vlaamse onderwijssysteem, want het geeft ons recht op negen extra zorgleerkrachten die we inzetten voor doorgedreven differiëntering en taalondersteuning. Met resultaat: de meeste van onze leerlingen stromen door naar A-richtingen in het middelbaar’.

Foto: Franky Verdickt

Van Durme, opgegroeid in de wijk Leeuwbrug, zelf 27 jaar voor de klas gestaan, doet er niet hypocriet over. De verkleuring is haar en haar collega’s overvallen. ‘Het is heel snel gegaan. We hebben met het hele team een nieuwe aanpak gezocht, een proces van vallen en opstaan. Voor Nederlandse taalverwerving en ouderbetrokkenheid moesten we het bord helemaal afvegen en van nul herbeginnen. We hebben pilootgroepen opgericht, voortrekkers die nagenoeg iedere woensdag nableven om te brainstormen. Niet iedereen in het team was daar klaar voor, zo’n transitie gaat met een rouwproces gepaard. Gelukkig viel de omslag samen met de instroom van heel wat jonge leerkrachten’. Dat mag geen toeval heten. Samengeteld steeg de populatie van KCD en ’t Landuiterke sinds 2006 van 600 naar 1.000 leerlingen, een winst die volledig op het conto van intene migratie valt te schrijven. ‘De verkleuring heeft onze centrumscholen een nieuw elan gegeven’, zegt overkoepelend directeur Breynaert. ‘Jobs, jobs, jobs, is dat niet wat de regering Michel wil? Wel dan, diversteit creëert jobs’. 

Niet dat alles rozengeur en maneschijn is. KCD krijgt geregeld leerkrachten van landelijk gelegen zusterscholen op werkbezoek. ‘Die zetten grote ogen’, zegt Van Durme. ‘Ik heb  er nog niet één gekend die wilde ruilen, ook al omdat leraren op deze school harder moeten werken dan collega’s die een homogeen Vlaams publiek bedienen. Maar het omgekeerde is evenzeer waar: niemand van mijn team wil naar een school op het platteland verhuizen. Het is misschien hard werken, maar we krijgen veel terug. Ik ben er trouwens van overtuigd dat we nu veel beter onderwijs bieden dan pakweg twintig jaar geleden. Ook aan de Vlaamse kinderen’.

Vlaamse ontvoogding

2006, het jaar waarin de kaap van 20 procent anderstaligen werd genomen, was een kantelpunt. Samen met de even diverse basisschool van het GO!-Atheneum trokken KCD en ’t Landuiterke bij het gemeentebestuur aan de alarmbel. Deze uitdaging ging hun krachten te boven, de scholen vroegen ondersteuning. De démarche leidde onder meer tot het benoemen van een gemeentelijke schoolopbouwwerker, een ervaren kracht die in Gent werd weggeplukt. ‘Daar hebben we veel aan gehad’, zegt Van Durme. ‘Ze haalde experts onderwijs en diversiteit naar Denderleeuw. Mensen zoals Piet Van Avermaet, de Gentse professor taalkunde die ons nieuwe inzichten over de verwerving van Nederlands heeft aangebracht. We hebben daar echt mee geworsteld: moeten we kinderen straffen als ze onder elkaar op de speelplaats Frans spreken? Die piste hebben we gelukkig snel verlaten. Het is wetenschappelijk onderbouwd: als kinderen hun thuistaal mogen hanteren, voelen ze zich beter in hun vel waardoor ze ook sneller Nederlands leren’.

Toch ontstond er opschudding toen het nieuwe speelplaatsreglement in de streekpers uitlekte. Frans spreken op de speelplaats van de Kruisheren, waar ging dat naartoe? De naam van de stichtende congregatie, tevens verbonden aan het aanpalende IKSO-college, rijmt in de streek met Vlaamse ontvoogding. Zowel Van Durme als haar collega Daem pleiten voor pragmatiek. Ja, brieven aan ouders worden ook in het Frans verstuurd. Tijdens oudercontacten staan vrijwilligers-tolken klaar. De onthaaldag wordt voor Nederlandsonkundige ouders in een aangepaste en meertalige formule overgedaan. ‘Natuurlijk moedigen we de ouders aan om Nederlands te leren’, zegt Van Durme. ‘We organiseren zelf cursussen in samenwerking met het Centrum voor Basiseducatie. Maar we moeten realistisch blijven. Van ouders die pas vanuit Brussel zijn verhuisd, kun je niet verwachten dat ze de Nederlandstalige uitleg tijdens de onthaaldag of het oudercontact snappen. Voor ons primeren altijd de onderwijskansen van het kind’.

Van Durme overweegt nog een stap verder te gaan. Thuistaal toelaten in de klas, ook dat is volgens onderwijsexperts heilzaam voor welbevinden en leerwinst. Voorlopig blijft dat nog toekomstmuziek, want niet alle teamleden geloven in deze vorm van pedagogisch driebanden. Het toont echter aan hoe ver ze gaat in het omarmen van de diversiteit, al knagen er soms twijfels. Ze kent kinderen die letterlijk in de schaduw van de KCD wonen en toch in deelgemeente Welle school lopen. Het zijn uitzonderingen, de gevreesde witte schoolvlucht is uitgebleven. ‘Toch mag het hier stoppen’, zegt Van Durme. ‘Onze nieuwe aanpak werkt goed, maar wat als de verhouding naar 70/30 doorschiet? Pas op, ook dan zullen we er het beste proberen van te maken. Maar simpel is het allemaal niet’.

ouderbetrokkenheid

Peter Van Hove, directeur van de GO!-basisschool in de De Nayerstraat, maakt er een erezaak van: bij nieuwe inschrijvingen verwelkomt hij de ouders in hun thuistaal. Soms is dat Italiaans of Roemeens. ‘Dat gaat niet altijd even vlot’, geeft hij toe, ‘maar het wordt geapprecieerd door zowel ouders als kinderen’. Meestal echter bedient hij zich van de taal van Molière. ‘Meer dan de helft van onze kinderen spreekt thuis Frans’, zegt Van Hove. ‘Vooral moslims en Afrikanen, al zitter er daar ook tussen die Engels spreken. Op de speelplaats klinken alle talen door elkaar, maar Nederlands is de bindtaal. Logisch, want we hebben hier nog altijd een aanzienlijke groep Vlaamse kinderen’. Ook Van Hove spreekt over diversiteit als een kans. Sinds zijn aantreden in 2012 kent de school na een moeilijke periode weer een forse groei: van 416 naar 600 leerlingen, overwegend kinderen van nieuwe Denderleeuwenaars. De pragmatische taalpolitiek is niet het enige raakvlak met de katholieke centrumscholen. Onder impuls van de gemeentelijke schoolopbouwwerker ontstond een officieus, netoverschrijdend samenwerkingsverband. In de drie scholen werd een video opgenomen om de usances van het Vlaamse basisonderwijs te verduidelijken. De film, voorzien van Franse en Engelse ondertitels, liep helaas twee jaar vertraging op, een gevolg van de bestuurscrisis die Denderleeuw verlamde nadat N-VA-burgemeester Jan De Dier in november 2014 zijn meerderheid verloor.

Ook Van Hove en zijn team hebben met zoeken en tasten een nieuwe onderwijsmethode ontwikkeld. GOVA, heeft hij het genoemd, gedifferentieerd onderwijs met vakankers. ‘Van de jongste kleuters tot en met de kinderen van het vierde leerjaar hebben we voor alle vakken een referentieleraar aangeduid, een vakspecialist die zijn collega’s helpt met de lesvoorbereidingen. In de graadklas van het vijfde en zesde leerjaar passen we het systeem van het secundair onderwijs toe, met gespecialiseerde leerkrachten die alleen hun vak geven in alle klassen. We scoren dankzij dit systeem flink boven het Vlaamse gemiddelde op de OVSG-eindtoetsen. Straf, met ons publiek’.

Foto: Franky Verdickt

Ouderbetrokkenheid blijft zijn grootste kopzorg, al heeft voortschrijdend inzicht al veel  beterschap gebracht. Briefjes in de agenda, zelfs in het Frans gesteld, blijven vaak ongelezen. Dus belt de school ouders persoonlijk op om afspraken voor bijvoorbeeld het oudercontact te maken. Dat werkt goed, net zoals de oudergroepen waarin mama’s en papa’s uit de Afrikaanse gemeenschap een brugfunctie vervullen. Ze wijzen andere ouders op het belang van betrokkenheid, er wordt geëxperimenteerd met thema-avonden rond schoolse onderwerpen waarbij de ouders tegelijk vakjargon  leren in het Nederlands. Vooral bij de oriëntatie richting secundair ontstaan er wel eens misverstanden. Met name Congolese ouders, zo vernamen we meermaals, mikken erg hoog. Zoon- of dochterlief wordt advocaat of dokter, andere uitkomsten worden minderwaardig geacht. Dan valt er wat uit te leggen als het studieadvies richting TSO of BSO wijst. Administratieve rompslomp in een orale cultuur, het is een van de thema’s waarmee de schoolopbouwwerker hier aan de slag ging. Goed initiatief van het gemeentebestuur, vindt ook Van Hove. Jammer alleen dat de schoolopbouwwerker al na twee jaar in een andere functie werd benoemd, en dat het daarna nog eens twee jaar duurde vooraleer een opvolger werd aangesteld. ‘Ik heb nog in Gent gestaan’, zegt Van Hove. ‘Daar financiert de stad per school van deze omvang een voltijdse  opbouwwerker. Dat zou hier echt geen overbodige luxe zijn’.

Pierre Kompany

Half vier. Ouders stromen in al hun diversiteit binnen om hun kroost op te halen, onverschillig voor de Vlaamse strijdvlag die aan de overkant van de schoolpoort wappert. Ooit was het cachet van Vlaams Belang een sociaal stigma. Dat is voltooid verleden tijd, althans in de Denderstreek. Ook anderhalve week na de verkiezingen glunderen de extreemrechtse kandidaten van achter ramen en op plakaten in voortuintjes. ‘Eerst onze mensen’, de boodschap is hier aangekomen. Maar even opvallend: verschillende lijsten pakten uit met gekleurde kandidaten. Zelfs de N-VA, waar Jean Liwoke zijn Afrikaanse oorsprong met een originele flamingantische pedigree wist te rijmen. Zijn vader, zo presenteert hij zich op de website, was een wees die door Vlaamse priesters werd opgevoed, vandaar zijn gevoeligheid voor het V-ideaal. Hij werd niet verkozen, in tegenstelling tot Chancelvie Okitokandjo die voor CD&V in de nieuwe gemeenteraad mag gaan zitten. Twee andere kandidaten uit de Afrikaanse gemeenschap, van Groen en CD&V, grepen nipt naast een zetel. En zo wordt een 26-jarige rechtenstudente uit de wijk Leeuwbrug de enige stem van divers Denderleeuw. Zwaar ondervertegenwoordigd, want intussen heeft al een vijfde van de 20.000 inwoners een niet-Europese afkomst. ‘Afrikanen’ vormen met zowat 3.000 zielen veruit de grootste groep niewkomers. ‘Het had op 14 oktober anders kunnen lopen’, zegt Okitokandjo. ‘Heel wat Afrikaanse mensen hebben niet gestemd, vooral diegenen die nog geen Belgische nationaliteit bezitten. We hebben die groep nochtans sinds april actief aangespoord om zich als kiezer te laten registreren, maar velen generen zich voor hun Congolese, Rwandese of Kameroenese identiteit’.

Aan strijdlust ontbreekt het Okitokandjo niet. De coalitiebespreingen zijn nog in volle gang, maar ze wijst een schepenmandaat niet a priori af. Na de stembusuitslag regende het felicitaties, zowel van de Afrikaanse gemeenschap als van Vlaamse vrienden. Vergelijkingen met Pierre Kompany, straks burgemeester van Ganshoren, waren niet van de lucht. Okitokandjo scoorde onder meer met een Facebook-filmpje waarin ze in vlekkeloos Nederlands haar geloof in een divers Denderleeuw belijdt. Grootmoedig voor iemand die in haar heimat geregeld met plat racisme werd en wordt geconfronteerd. Tegenliggers die abrupt van stoep wisselen alsof ze een besmettelijke ziekte vrezen, treinreizigers die liever rechtstaan dan naast haar plaats te nemen, zieke commentaren aan de kassa van de Delhaize, het zijn ervaringen die ze met vele Afro-Denderleeuwenaars deelt. ‘Vaak wordt er agressief gereageerd als je Frans spreekt’, zegt ze. ‘Nu ken ik de gevoeligheden wel van de taalkwestie in Vlaanderen, maar dit snap ik niet. Wat is er mis met tweetaligheid? Ik zie daar alleen een troef in’.

Als ze desondanks optimistisch blijft, dan komt dat onder meer door haar ervaring op school. ‘Ik heb op het katholieke IKSO gezeten’, zegt Okitokandjo die tot haar elfde in Nederland woonde. ‘Een goede school, nooit racisme of discriminatie ervaren. Hetzelfde verneem ik van mijn Belgisch-Rwandese vriendin die op het Atheneum heeft gezeten en nu als advocate werkt. Toegegeven, de scholen zijn sindsdien nog veel diverser geworden. Ik kom nog geregeld in het IKSO waar mijn jongste zusje zit. Ik sta soms zelf versteld van de verkleuring. Het is erg snel gegaan, en ik begrijp dat oudere Denderleeuwenaars het daar moeilijk mee hebben. Maar ze moeten de realtieit onder ogen zien. Het Denderleeuw van vroeger komt nooit meer terug’.

Ooit komt het allemaal wel goed. Bij het GO! in de De Nayerstraat kaarten leerkrachten na over het voorbije Halloweenfeest. Het was heel eng, erg donker en vooral een groot succes. Zo’n 250 kinderen en ouders waren door tot griezeltunnel verbouwde gangen op de eerste verdieping gelopen. Onder hen kinderen die met de zegen van hun ouders religieuze en culturele taboes opzij hadden gezet. ‘Typisch’, zegt een lerares. ‘Alle reden zijn goed voor een verkleedpartijtje. Karnaval, dat zit hier in ‘t bloed’.  Ook bij nieuwe Denderleeuwenaars.

Filip Dewinter zendt zijn dochters uit

uitgebreide versie van interview met Veroniek Dewinter dat op 4/12/2013 in Knack verscheen

“Moslima’s waren welkom op verjaardagsfeestjes, maar wel onder voorwaarden. Hoofddoeken af, varkensvlees eten en mee zwemmen met meisjes en jongens in ons zwembad”.

Dewinter en dochters, de familie von Trapp van extreemrechts in Vlaanderen

Dewinter en dochters, de familie von Trapp van extreemrechts in Vlaanderen

Extreemrechts in Vlaanderen heeft eindelijk zijn familie Von Trapp. Ze woont in Ekeren-Antwerpen, en staat bij de burgerlijke stand als de familie Dewinter bekend. Vader Filip, sinds mensenheugenis boegbeeld van Vlaams Belang, heeft zijn drie dochters uitgezonden. Karolien Dewinter (24) houdt een zitje warm in de districtsraad van Merksem en figureert volgend jaar op de Europese lijst. Tweede dochter An-Sofie (21) prijkte vorig jaar in een boerkini op een provocerende anti-islamaffiche. En volgend jaar maakt ook de jongste dochter haar electorale debuut. De 19-jarige Veroniek Dewinter zal de stuntlijst versterken waarmee het Vlaams Belang op 25 mei in Henegouwen, aan gene kant van de taalgrens, wil uitpakken. We mochten de piepjonge politica thuis aan de tand voelen, onder het waakzame oog van papa Dewinter die voor de gelegenheid de rol van perswoordvoerder speelt. Wie kandidaat volksvertegenwoordiger Veroniek Dewinter wil spreken, moet vooralsnog langs hem passeren.

–  Spreekt u wel Frans? Want dat mag je wel verwachten van een kandidaat die in Wallonië campagne gaat voeren..

Veroniek Dewinter: “Ik trek mijn plan. Vloeiend is het niet, alleszins onvoldoende om een echt gesprek of debat aan te gaan. Maar de campagne is nog niet begonnen, en intussen leer ik bij. Ik studeer communicatiewetenschappen aan de Artesis-Plantijn Hogeschool, en Frans is een van mijn vakken“.

Filip Dewinter: “Mag ik even tussenkomen? Het klopt niet dat Veroniek de lijst gaat trekken, zoals ik in verschillende kranten las. Ze zal wellicht duwen, als lijsttrekker zoeken we een perfect tweetalig kandidaat”.

–   Okay, maar als dochter van wordt u wel de blikvanger. Hoe goed kent u uw kieskring?

Veroniek Dewinter:  “Euh..ik ben nog nooit in Henegouwen geweest. Maar dat zal wel gauw veranderen als de campagne begint”.

 Geef nu maar toe: dit is niet meer dan een stunt, een rondje Walen provoceren om media-aandacht te trekken en de eigen achterban te plezieren…

Veroniek Dewinter: “Ja, maar toch is het ons menens. We willen de Walen ervan overtuigen dat ze beter af zijn zonder de PS en zonder Di Rupo.  Daarom kiezen we voor Henegouwen, we gaan letterlijk in de achtertuin van Di Rupo campagne voeren. We gaan dus niet doen zoals Bart De Wever, die Di Rupo gebruikt om zich te profileren zonder hem echt pijn te doen. We willen campagne voeren op precies dezelfde manier als in Vlaanderen, we gaan folders uitdelen en met de mensen praten”.

Jullie willen in Henegouwen ook de affiche gebruiken met de vliegenmepper om Di Rupo symbolisch te pletten. Une tapette, zoals dat in het Frans heet, is toevallig ook een scheldwoord voor homo. Vindt u dat zelf niet wat ranzig?

Veroniek Dewinter: “Nee, ik vind dat eerder humoristisch. We gaan die vliegenmeppers ginder uitdelen”.

Filip Dewinter: “Op mijn communiezieltje: dat tapette een scheldwoord voor homo’s was, hebben we pas achteraf in De Morgen gelezen. We wisten het echt niet”.

 Vlaams Belang wekt in Wallonië vooral monumentale aversie op. Komen jullie in Henegouwen desalniettemin onder de eigen naam op?

Veroniek Dewinter: “Die knoop is nog niet doorgehakt, de kans bestaat dat we voor BOP kiezen.  ‘Balayons les Ordures Politiques’, het boekje van vader dat in het Frans werd vertaald en dat we tijdens de campagne zullen verspreiden”.

Niet bang voor vijandige reacties?

Veroniek Dewinter: “Nee, ik ben wel wat gewoon. Als ik met ons vader folders ging uitdelen, incasseerde ik ook vaak negatieve reacties”.

– Hoe was het om op te groeien als dochter van een bekend en door velen verfoeid politicus?

Veroniek Dewinter: “Ik werd voortdurend op mijn familienaam aangesproken. Vader was al bekend toen ik nog niet geboren was, ik heb er dus van kindsbeen af mee leren omgaan. Op school wist iedereen wie ik was. In het middelbaar waren er wel eens leerkrachten die een link legden tussen Vlaams Belang en racisme. Ik hield me dan gedeisd, dacht bij mezelf dat ik wel beter wist. Na de les kwam die leerkracht me verzekeren dat ik het vooral niet persoonlijk moest nemen. Niet dat het altijd zo gemakkelijk was. Mijn oudste zus is van school moeten veranderen omdat ze gepest werd, en niet alleen door de leerlingen. Mijn andere zus heeft bij het solliciteren al twee keer naast een vacature gegrepen omdat ze de dochter is van”.

–  Politiek is een ruwe stiel. Bagger spuiten, met bagger besmeurd worden, nergens kennen ze het beter dan bij het Vlaams Belang. Ook intern kan het er ruig aan toe gaan. De voorbije jaren heeft uw vader goede vrienden zien overlopen naar N-VA, om nog te zwijgen van de pijnlijke episode met wijlen Marie-Rose Morel en Frank Vanhecke in de hoofdrollen. Waarom kiest een jong meisje voor zo’n milieu?

Veroniek Dewinter: “Er is inderdaad veel gebeurd binnen de partij, maar dat illustreert alleen maar de nood aan een nieuwe generatie. Tegenkanting hoort erbij, heb ik van vader geleerd. Hoe meer kritiek hij kreeg, hoe standvastiger hij zich opstelde. Ik vind dat een inspirerend voorbeeld. Overigens, je moet deze kandidatuur relativeren, ik ben in de eerste plaats student.  Maar politiek heb ik wel met de paplepel meegekregen, net als mijn zussen. We zijn ook alle drie bij de Vlaams Belang Jongeren actief”.

In 2004 werd het Vlaams Blok als een racistische partij veroordeeld, een stigma dat ook aan opvolger Vlaams Belang kleeft. Bent u militant van een racistische partij?

Veroniek Dewinter: “Ik heb dat proces niet bewust meegemaakt, ik was toen tien jaar. Maar ik weet zeker dat mijn partij niet racistisch is. Vader heeft al in jaren negentig gewaarschuwd voor bepaalde fenomenen die mijn toekomst en de toekomst van mijn kinderen bedreigen. Ik kan alleen maar vaststellen dat veel van zijn voorspellingen zijn uitgekomen”.

–  Wat bedoelt u daarmee?

Veroniek Dewinter: “Iedereen kan toch zien dat de immigratie compleet is ontspoord? En ik vind het ook niet normaal dat ik word uitgescholden, als ik ’s avonds met vriendinnen op stap ga. Het is niet omdat ik als Vlaams meisje een rokje draag of een glas alcohol drink, dat ze mij voor hoer of slet mogen uitmaken”.

Spreekt u uit ervaring of is dit een cliché?

Veroniek Dewinter: “Uit ervaring! Vorige week nam ik met enkele vriendinnen de tram. Omdat we er per vergissing in station Opera waren uit gegaan, moesten we eendje eind lopen naar de Meir. Op dat korte stukje werden we tot vier keer toe uitgemaakt, wellicht omdat we wat schmink droegen. Door jonge Marokkanen, zoals meestal het geval is”.

–  Het Vlaams Belang profileert zich meer dan ooit als een anti-islampartij. Hoe gaat u zelf om met leeftijdsgenoten die toevallig moslim zijn?

Veroniek Dewinter: “Op school zitten heel wat moslims, ook meisjes met hoofddoeken. Ik heb er wel contact mee, maar niet in die mate dat we vrienden zijn”.

–  Stel dat u een groepswerk moet maken met een van die meisjes. Gaat u hen dan vertellen dat ze hun hoofddoek moeten afdoen, zoals uw partij eist?

Veroniek Dewinter: “Dat ook weer niet, groepswerk is groepswerk. Ik heb eigenlijk nooit een probleem met moslima’s  gehad. Vroeger werden ze hier op verjaardagsfeestjes uitgenodigd. Ze waren welkom, maar wel onder voorwaarden. Hoofddoeken af, varkensvlees eten en mee zwemmen met meisjes en jongens in ons zwembad”.

–  Jongeren die zich politiek engageren kiezen doorgaans voor een partij met succes en toekomst. Niet voor Het Vlaams Belang dus, een partij die de voorbije jaren vooral kiezers en mandatarissen verloor.  Nooit getwijfeld om als jonge, Vlaams nationalist voor de N-VA te kiezen, een partij die intussen drie keer zo groot is als Vlaams Belang en die niet gevangen zit in een cordon sanitaire?

Veroniek Dewinter: “Kandidaat voor de N-VA? Ondenkbaar, dat zou als verraad worden beschouwd. Ten andere, als dochter deel is sowieso de ideeën van vader. Het is wel bitter dat de N-VA nu succes oogst met ideeën die ze van ons hebben gepikt. Toch geloof ik in onze toekomst. Het is niet de bedoeling de grootste te worden. Het Belang is een zweeppartij die andere partijen aanjaagt, een rol die ons op het lijf is geschreven”.

Misschien wat voorbarig en buiten proportie: maar mogen we een parallel trekken met de dynastieke opvolging bij het Franse Front National? Marine Le Pen is een gematigder versie van haar vader Jean-Marie. Wordt u straks een zachtere kopie van Filip Dewinter?

Veroniek Dewinter:  “Vrouwelijker misschien, maar softer? Nee hoor, ik ben een echte Dewinter, net als mijn zussen. Rechtlijnigheid zit ons in de genen”.

Wat is er geworden van het Belgische Front National? Gaat die jullie straks in Henegouwen beconcurreren op de extreemrechtse flank?

Filip Dewinter: “Belgische Front National? Dat zootje ongeregeld bestaat niet meer, het Franse FN heeft het gebruik van die naam via de rechtbank laten verbieden. Overigens, wist u dat het FN van Marine Le Pen in Wallonië in de peilingen een potentieel van 8 procent heeft, terwijl die partij hier officieel niet bestaat? En off the record, het is niet uitgesloten dat Marine Le Pen onze Henegouwse lijst zal steunen, met een oproep om voor Balayons les Ordures Politiques te stemmen”.